Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Τα λασπόνερα και το μυαλό μας

Μια φορά ένας σοφός Γέροντας περπατούσε με  τους μαθητές του βγήκανε για περίπατο στην εξοχή.
Στο δρόμο τους συνάντησαν μια λίμνη. Σταμάτησαν εκεί κοντά για να ξεκουραστούν. Ο δάσκαλος παρακάλεσε τους  μαθητές του να του φέρουν λίγο νερό από τη λίμνη.
Ένας μαθητής σηκώθηκε και περπάτησε μέχρι τη λίμνη. Όταν πλησίασε, είδε κάποιες γυναίκες να πλένουν τα ρούχα στο νερό, και  ακριβώς εκείνη τη στιγμή ένα κοπάδι από αγελάδες ξεκίνησε να  διασχίζει τη λίμνη.

Δεν πέρασε πολύ ώρα και το πέρασμα των αγελάδων είχε ως αποτέλεσμα να σηκωθεί λάσπη μέσα στο νερό. Ο νέος αναρωτήθηκε: «-Πώς μπορώ να δώσει αυτό το λασπωμένο νερό στο Γέροντα για να πιει;»
Έτσι γύρισε πίσω και είπε στο δάσκαλο: «-Το νερό της λίμνης είναι γεμάτο λάσπη. Δεν νομίζω ότι είναι κατάλληλο για να το πιείτε».
Μετά από λίγο, ο δάσκαλος ζήτησε πάλι  από τον ίδιο μαθητή να πάει πίσω στη λίμνη και να του φέρει λίγο νερό.
Ο νεαρός υπάκουα πήγε ξανά στη λίμνη. Αυτή τη φορά διαπίστωσε ότι η λάσπη είχε κατακάτσει κάτω και το νερό ήταν πια καθαρό. Έτσι, γέμισε ένα μπουκάλι με νερό και το πήγε στο δάσκαλο.
Ο Γέροντας κοίταξε πρώτα το νερό και στη συνέχεια στράφηκε στο μαθητή και του είπε:

«-Δες πως κατάφερες να καθαρίσεις το νερό. Το άφησες στην ησυχία του, και σε λίγο η λάσπη κατακάθισε από μόνη της. Το ίδιο συμβαίνει και με το μυαλό μας. Όταν είναι θολωμένο, η λύση είναι απλή. Αρκεί να του δώσουμε λίγο χρόνο και θα «καθαρίσει» από μόνο του».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου