Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

«Κατεστραμμένος, πλέον, μετανιώνω που δεν έφυγα όταν ήμουν 30»

Επιστολή από έναν ακόμα Έλληνα που αποφάσισε να αγοράσει εισιτήριο χωρίς επιστροφή και να δοκιμάσει στο εξωτερικό για μία καλύτερη ζωή.

Ήρθε λοιπόν και η δική μου σειρά, όπως τόσων φίλων και γνωστών πριν από εμένα. Στα 52 μου πλέον, με 2 πτυχία, 3 γλώσσες και ένσημα από τα 18, αφού σπούδασα εργαζόμενος. Φυσικά δεν πρόκειται να επιστρέψω πίσω. Όχι μόνο εγώ, αλλά τον Ιούνιο μόλις τελειώσει το σχολείο θα πάρει κι ο γιος μου τον δρόμο για το αεροδρόμιο και θα είναι χωρίς επιστροφή και γι’ αυτόν –ξέρει ότι πρέπει να «στήσει» τη ζωή του μακριά απ’ αυτόν τον τοξικό τόπο.

Τι κάνει δύο ανθρώπους ζευγάρι;

Οι άνθρωποι αποτελούμε κοινωνικά όντα, των οποίων η έμφυτη τάση είναι να δημιουργούμε σχέσεις και να συνυπάρχουμε μέσα σε αυτές. Η ανάγκη για δημιουργία κοντινών σχέσεων είναι αυτή που οδηγεί στις φιλικές, επαγγελματικές σχέσεις, καθώς και στη δημιουργία οικογένειας. Ωστόσο, στην καθημερινότητά μας δε δημιουργούμε πάντα σχέσεις κοντινές, σταθερές και μακροχρόνιες.

Γεννήθηκες, λοιπόν, μόνο για την ευχαρίστηση;

Όταν σηκώνεσαι με κακή διάθεση το πρωί, έχε πρόχειρη την σκέψη: «Σηκώνομαι για να επιτελέσω το έργο του ανθρώπου. Και στεναχωριέμαι ακόμη, που πάω να κάνω αυτό για το οποίο γεννήθηκα και βγήκα στον κόσμο; Ή μήπως γεννήθηκα για να μένω ξαπλωμένος και να ζεσταίνομαι μες στα στρώματα;»
– «Μα αυτό μ’ ευχαριστεί περισσότερο!»
– Γεννήθηκες, λοιπόν, μόνο για την ευχαρίστηση; Μόνο για να παθαίνεις και όχι για να ενεργείς; Δε βλέπεις τα μικρά φυτά, τα σπουργίτια, τα μυρμήγκια, τις αράχνες, τις μέλισσες, που το καθένα τους επιτελεί το έργο του συμβάλλοντας, στο μέτρο που του αναλογεί, στην τάξη του κόσμου; Κι εσύ από την άλλη δεν θες να κάνεις αυτά που αναλογούν στους ανθρώπους. Δεν βιάζεσαι να κάνεις αυτό που υπαγορεύει η φύση σου.
-«Ναι, μα πρέπει να αναπαυόμαστε κιόλας».

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Φεύγεις ή μένεις;

Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί αν πρέπει να είμαστε εκεί που είχαμε επιλέξει να είμαστε; Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να αφήσεις μια κατάσταση;
Συνήθως όταν επιλέγουμε να φύγουμε από μία κατάσταση είναι γιατί είτε μας ενοχλεί κάτι που γίνεται, είτε γιατί εμείς οι ίδιοι νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να προσφέρουμε τίποτα άλλο σε αυτή. Το πρόβλημα όμως είναι ότι σχεδόν ποτέ δεν είμαστε σίγουροι για το αν πρέπει να φύγουμε ή να περιμένουμε μήπως αλλάξουν τα κακώς κείμενα…Το βόλεμα είναι τεράστια παγίδα μερικές φορές, κυρίως όταν το μέλλον μοιάζει ασαφές και δύσκολο.

Σαράντος Καργάκος – Η άγνωστη λέξη «καθήκον» και η παραγωγή… τεμπέληδων

Ένα παλαιό, αιχμηρό άρθρο του Σαράντου Καργάκου, που αξίζει να μας βάλει σε σκέψεις και αυτοκριτική -ιδίως όσους υπηρετούν την εκπαίδευση.
Κατά την άποψή μας, ο λόγος είναι υπερβολικά αυστηρός, ενίοτε και ισοπεδωτικός, σήμερα που η ανεργία ειδικά των νέων με ουσιαστικά και όχι τυπικά προσόντα βρίσκεται στα ύψη και πολλοί για να ζήσουν αναγκάζονται να αναζητήσουν εργασία στο εξωτερικό.
Εν τούτοις, το αίτημα για (καλύτερη) αξιοποίηση των ανθρωπιστικών σπουδών και της πνευματικής κληρονομιάς μας για καλλιέργεια κριτικής σκέψης, αγωνιστικού φρονήματος, ήθους, εργατικότητας, τόλμης, πρωτοβουλίας και δημιουργικότητας είναι επίκαιρο και διαχρονικό.
***

«Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.
Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η… εργασία.

Αυτός, αυτή και τα κινητά τους (μια ιστορία παθιασμένου έρωτα…)

Το ζευγάρι κάθεται στο διπλανό τραπέζι της καφετέριας αμίλητο, με την προσοχή και των δύο να είναι εστιασμένη στις συσκευές των κινητών τηλεφώνων τους. Γύρω στα 25 εκείνη, κοντά στα 30 εκείνος, πολύ εμφανίσιμοι, σχεδόν κούκλοι και ιδιαιτέρως ταιριαστοί σαν εικόνα.
–Τι θα πάρετε;, τους ρωτάει η σερβιτόρα.
Ο άντρας δείχνει να μην την ακούει και συνεχίζει ακάθεκτος το σερφάρισμα, η κοπέλα όμως την κοιτάζει εμφανώς ενοχλημένη.
Γιατί σέρνεται το wifi σας;, ρωτάει επιθετικά.

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΙ ΣΤΕΛΛΑ

Αναμνήσεις από την Αίγυπτο
Ιστορίες από παππού σε παππού από την Στέλλα Ξυδιά

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΙ ΣΤΕΛΛΑ

Featured image Από τα Βουρλά στην Αίγυπτο

Ήταν δεν ήταν 6 μηνών το πρώτο τους παιδί όταν έφθασαν στην Αίγυπτο. Η μητέρα το κρατούσε σφικτά, ένα τόσο δα μπογαλάκι στην αγκαλιά της…Ο πατέρας έριχνε κλεφτές ματιές ,μια στην γυναίκα του και μια στο μωρό που κάπου-κάπου έβγαζε τσιριχτές φωνούλες. Φαινόταν λίγο ανήσυχος … Αυτή η νέα χώρα που μόλις είχαν πατήσει το πόδι τους ήταν τόσο ξενική! ‘ Αραγε θα κατάφερναν να ριζώσουν και να προκόψουν; Σίγουρα “ναι” έλεγε και ξανάλεγε στον εαυτό του… Μια ζεστασιά πλημμύρισε την καρδιά του, λες και ήξερε πως εδώ σ’αυτά τα χώματα, ανάμεσα σ’αυτούς τους καλόκαρδους ανθρώπους με τις μακριές “φουστάνες” και την περίεργη γλώσσα θα εύρισκε την ευτυχία και την ηρεμία…
Αύγουστος του 1923 στην Αλεξάνδρεια και η ζέστη αφόρητη… Επιτέλους είχαν φθάσει στον προορισμό τους..

Οι γονείς του συνέχεια τον βρίζανε και τον υποτιμούσαν. «Άχρηστος εγώ»;

Το γράμμα ενός μαθητής της έκτης δημοτικού που πρέπει όλοι να διαβάσετε!

Τις τελευταίες μέρες το παρακάτω γράμμα που δημοσίευσε πρώτη η Ελευθεροτυπία, κάνει το γύρο του διαδικτύου. Το γράμμα αντικατοπτρίζει ακριβώς τον τρόπο που ένα παιδί της έκτης δημοτικού σκέφτεται τη ζωή του.
Λόγια και σκέψεις που θα ταρακουνίσουν.
Διαβάστε παρακάτω το γράμμα!
«Ξημέρωσε. Νυστάζω. Δεν χόρτασα ύπνο. Ακούω τη φωνή της μαμάς. Τι θα κάνω τώρα; Θέλει να με βάλει να ξαναγράψω αυτή τη ρημάδα την ορθογραφία. Αφού όσες φορές και να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω.
Είμαι ένας μπουμπούνας. Το’ πε κι ο μπαμπάς.

Συναισθηματικός εκβιασμός: Μία αόρατη μορφή κακοποίησης

Τί είναι ο συναισθηματικός εκβιασμός;
Πώς λειτουργεί;
Παραδείγματα συναισθηματικού εκβιασμού.
Πώς αισθάνονται τα «θύματα» του συναισθηματικού εκβιασμού;
Είμαι «θύμα» συναισθηματικού εκβιασμού;
Πώς να το αντιμετωπίσετε.


Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Να προσέχεις το βλέμμα περισσότερο απ’ τα λόγια

Να δουλέψουμε με τις πληγές μας αλλά να μην τις γλείφουμε∙ κινδυνεύουμε να διαστρέψουμε τις ηδονές μας. Η ψυχή είναι πανίσχυρη. Μην κολλάς! Μην κολλάς ούτε στην ψυχανάλυση, προορίζεται μονάχα για τις πληγές, για την ψυχή σου θα προχωρήσεις πιο πέρα, στην πνευματική περιπέτεια.
Για να σου δώσω να καταλάβεις, είναι σαν να πηγαίνεις σε έναν ορθοπεδικό γιατί έσπασες το πόδι σου. Ο ορθοπεδικός θα σου γιατρέψει το κάταγμα, δε θα σου μάθει όμως ούτε να βαδίζεις, ούτε ποιο δρόμο θα περπατήσεις, ούτε πολύ περισσότερο τον προορισμό. Η ευθύνη σου είναι αμεταβίβαστη.