Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Γιατί παντρεύονται οι άνθρωποι; – Χ. Κατάκη


Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή στο ορεινό χωριό του πατέρα μου ξανάσμιξαν οι γενιές και τα σόγια για να γιορτάσουν το Πάσχα. Καταπληκτική ευκαιρία για μένα να μιλήσω με εκπροσώπους διαφορετικών γενιών, αφού εκείνο τον καιρό διερευνούσα τις αλλαγές αντιλήψεων για την οικογενειακή ζωή.
Πού να ήξερα ότι αυτά που έμαθα εκείνο το Πάσχα θα μου άνοιγαν δρόμους που θα οδηγούσαν τα βήματά μου πολλές δεκαετίες μετά. Που να φανταστώ ότι η αλυσίδα των αντιλήψεων για τη συμβίωση που ξεδιπλώθηκε μπροστά μου, θα αποτελούσε το εφαλτήριο για το ξεκίνημα της ενασχόλησης μου με την οικογένεια, που συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και συχνότητα μέχρι σήμερα.
Πλησίασα έναν από τους γέροντες που έπιναν τον καφέ τους στο καφενείο της πλατείας του χωριού.

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Μπορούμε να βρούμε την ουσία της ζωής;


Ο καθένας από εμάς έχει αναρωτηθεί τι είναι το ουσιαστικό για τη ζωή του; Τι είναι αυτό, για το οποίο αξίζει να ζει και να παίρνει νόημα η ύπαρξή του;
Ο Λέο Μπουσκάλια στο βιβλίο του «Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις» γράφει πως το αυτοκίνητό του, η μόρφωσή του ή τα ρούχα του δεν είναι το ουσιαστικό για εκείνον. Πιστεύει πως το ουσιαστικό είναι να ζει και να αγκαλιάζει τη ζωή κάθε στιγμή οπουδήποτε και να βρίσκεται.

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Ο επικίνδυνος κύκλος της κατανάλωσης

Γιατί αγοράζουμε πράγματα που δεν χρειαζόμαστε; 


Παρότι έγραψε πολλά σημαντικά έργα, ο Γάλλος φιλόσοφος Denis Diderot πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε ένδεια. Όπως πολλά πρόσωπα του Διαφωτισμού, έτσι και ο Diderot αφοσιώθηκε περισσότερο στον πνευματικό παρά στον υλικό κόσμο.
Πολλά όμως άλλαξαν, όταν έλαβε ως δώρο μια καινούρια κόκκινη ρόμπα από ένα φίλο.
Ήταν τόσο όμορφη που ο Diderot την φύλαγε σαν το πολυτιμότερο απόκτημά του. Σύντομα, όμως, αντιλήφθηκε, ότι αυτό το υπέροχο κομμάτι δεν ταιριάζει καθόλου με τα υπόλοιπα υπάρχοντά του, ξεχώριζε με την πολυτέλειά του.
Έτσι άρχισε να αντικαθιστά τα παλιά του αποκτήματα με καινούρια, ωραιότερα. Έδιωξε την παλιά του ψάθινη καρέκλα και πήρε μια δερμάτινη. Ένας μεγάλος καθρέφτης μπήκε πάνω από το τζάκι και σε μια άδεια γωνία τοποθετήθηκε ένα γραφείο.
Σύντομα, κατέληξε με χρέη.
 Όπως έγραψε στο κείμενό του, «Μεταμέλειες για την παλιά μου Ρόμπα»
-Ήμουν ο απόλυτος άρχοντας της παλιάς μου ρόμπας. Έχω γίνει σκλάβος της καινούριας μου.

Το δίδαγμα της ιστορίας;

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Η μοναξιά βλάπτει όσο και το τσιγάρο


Όλο και περισσότερες έρευνες δείχνουν πως όσοι ζουν ολομόναχοι, δίχως να έχουν κάποιον να μιλήσουν και να μοιραστούν τις σκέψεις και τις εμπειρίες τους, παρουσιάζουν σταδιακή φθορά της ψυχοσωματικής υγείας τους.
Είναι επίσης πιθανό να ζουν τελικά λιγότερο απ’ ό,τι όσοι δεν είναι μοναχικοί.
Προκάλεσε αίσθηση διεθνώς, η είδηση ότι στη Βρετανία ορίσθηκε υπουργός Μοναξιάς, με αρμοδιότητα

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Αφιερωμένο σε όλους αυτούς τους γονείς που βάζουν ένα τάμπλετ στα χέρια των παιδιών τους στο εστιατόριο


Η εικόνα είναι γνωστή: Βρίσκεστε με την οικογένεια σε μία ταβέρνα και κάθε παιδάκι που κάθεται στα γύρω τραπέζια, κρατά ένα tablet στο οποίο είναι απόλυτα απορροφημένο. Πιθανότατα ένα τέτοιο παιδί να είναι και το δικό σας.
Η παρακάτω μαμά που βρέθηκε σε αντίστοιχη κατάσταση, όμως, θα ήθελε πολύ να ακούσετε όσα έχει να σας πει. Για το καλό το δικό σας, αλλά και των παιδιών: «Απευθύνομαι στο ζευγάρι που καθόταν πίσω μου, στο εστιατόριο, την περασμένη εβδομάδα:

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Άνθρωποι.... πρωταγωνιστές στη ζωή! Θεόδωρος Γιαννόπουλος 31/03/2018


Άνθρωποι με στιγμές μεγαλείου αλλά και ανέχειας στιγματισμένοι από απώλειες, παλεύοντας για να πετύχουν αυτό που ήθελαν μη σκύβοντας το κεφάλι, στέκονται στα πόδια τους επιδιώκοντας μια ελεύθερη ζωή θεωρητικά, παρά να είναι σκλάβοι των επιθυμιών τους.

Άνθρωποι μόνοι, που προσπαθούν να δουν στην αληθινή τους διάσταση στα λάθη και να τα διορθώσουν, κάνοντας μια ουσιαστική αρχή, αφήνοντας πίσω ότι τους βασάνισε, καταλαβαίνοντας ότι όταν η καρδιά θυμάται o νους και η λογική υποτάσσονται. Άνθρωποι που ζώντας τη κάθε μέρα οδεύουν προς τη λύτρωση, σταματώντας να υποφέρουν έχοντας κατανοήσει ότι αγαπάμε μας αδικεί, ότι μας αδικεί το αγαπάμε.

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Εδώδιμα Αποικιακά – Παντοπωλείον ή μπακάλικο…


Τουρκική η λέξη bakkal, αλλά Έλλην ο μπακάλης ανά τας Ευρώπας – ο μπακαλοσαράφης, που εγνώριζε να αγοράζει φτηνά και να πωλεί ακριβά… Και να γράφει στο τεφτέρι με σαλιωμένο μολύβι, για να μην ξεγράφει, κι ανεξίτηλα να μένουν τα χρέη.,..Ήμασταν πολύ πριν από σένα εδώ, Σόιμπλε.
«ΕΔΩΔΙΜΑ-ΑΠΟΙΚΙΑΚΑ» γράφανε οι ταμπέλες έξω από τα παλιά μπακάλικα… Πομπώδης τίτλος για την εποχή….
ΕΔΩΔΙΜΑ δηλαδή φαγώσιμα (από το ‘έδομαι’, τρώγω) και ΑΠΟΙΚΙΑΚΑ δηλαδή προϊόντα που ερχόντουσαν από Χώρες Αποικίες της Ευρώπης …..από Ασία…Αφρική κ.λ.π. Δηλαδή τσάϊ…καφές κ.α.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Η ευτυχία θα είναι η εκδίκησή μου Β. Της Μάρως Βαμβουνάκη


Ένα πρωινό, καθώς οδηγούσα στην Κηφισίας, μαγνητίστηκα από ένα γκράφιτι στην ανισόπεδη διάβαση. Με μεγάλα μαύρα γράμματα από σπρέι έγραφε σαν να φώναζε: Η ευτυχία θα είναι η εκδίκησή μας.
Τι ωραίο! Με αναστάτωνε χαρούμενα, μου έκλεινε το μάτι προς μια παλιά μου, ζωηρή αμαρτία: όλους να τους συμπονώ, εκτός απ’ τους φθονερούς. Να θέλω πάντα με τους φθονερούς, εκείνους που κιτρινίζουν στη χαρά του άλλου να τους προκαλέσω. Άλλωστε, με το καλό, τη σύνεση και με την αγάπη τίποτα μ’ αυτούς δε γίνεται. Αντιθέτως, όσο καλύτερα τους φέρεσαι τόσο αγριεύουν.

Η ευτυχία είναι η εκδίκησή μου Α – Μ.Βαμβουνάκη

Ένα πρωινό, νιώθοντας αόριστα καλά, επιθύμησα να φτιάξω ένα μήνυμα και να το στείλω σε όλους τους γνωστούς μου που τα νούμερά τους τα έχω περασμένα στο κινητό μου. Αόριστα καλά ένιωθα!
Έγραψα στο κινητό μου λοιπόν και τους έστειλα το εξής: Θυμήσου μιαν εποχή που ήσουν ευτυχισμένος. Με χαρά και πληρότητα. Τότε που αισθανόσουν ότι ζούσες τον αληθινό εαυτό σου.
Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Ελάχιστοι απάντησαν θετικά. Ελάχιστοι μπόρεσαν να θυμηθούν και να πουν κάτι σαφές και συγκεκριμένο. Οι πιο πολλοί μπερδεύτηκαν, ήρθαν σε αμηχανία, μερικοί μάλιστα έμοιαζαν θυμωμένα αρνητικοί.
Έμεινα κατάπληκτη! Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να μην μπορεί να θυμηθεί κάτι ευτυχισμένο απ’ τη ζωή του όλη;

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

Βαρύς ο Σταυρός που κουβαλάει ο καθένας μας…. Γράφει η Αλεξάνδρα Κουντουρά


Χριστός Ανέστη και στην καθημερινότητα μας,
Ζωή….ένας καθημερινός Γολγοθάς. Ένας δρόμος αγκαθωτός με δύσκολες καταστάσεις. Καταστάσεις άγχους, δειλίας, ανασφάλειας, υποχρεώσεων, αμφιβολίας, πόνου, καταστάσεις με πάθη και λάθη που όλα γίνονται βαρύ φορτίο στην πλάτη μας.
Άλλες καταστάσεις είναι προσωρινές και άλλες μόνιμες. Θα υπάρξουν όμως και κάποιες στάσεις ανάσας, που είναι οι στιγμές ευτυχίας. Ο καθένας μας σηκώνει τον δικό του Σταυρό και προχωρεί προς τον Γολγοθά του. Κι όμως καθήκον μας είναι να σηκώνουμε τον σταυρό μας αγόγγυστα. Με πείσμα και δύναμη.
Ο δρόμος προς τον Γολγοθά είναι κακοτράχαλος ανηφορικός και ατέρμονος.