Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Είναι πολύ μικρό το καράβι

Ένα κομμάτι φλούδας πεύκου. Ένας σουγιάς. Μια οδοντογλυφίδα. Ένα κομμάτι χαρτί, τριγωνικά κομμένο.
Όλα αυτά μας κάνουν ένα πολύ μικρό καράβι.
Αυτό το καράβι όμως μπορεί να με πάει πολύ μακριά. Κι όχι μόνο μου. Βλέπω τα μακρινά ταξίδια που κάνουν δυο ζευγάρια παιδικά μάτια όταν το βάζω σε μια λεκάνη με νερό.   Τα μικρά καράβια έχουν αυτό το καλό. Χωράνε σε μια λεκάνη με νερό και χωράνε και όλα τα ταξίδια που θέλουμε να κάνουμε.
Ιδίως όταν είμαστε παιδιά.

Και τα ταξίδια αυτά, παρά την απειλή του αποχωρισμού έχουν και τη δύναμη ενός απογαλακτισμού που φέρνει την υπόσχεση της ενηλικίωσης, την ελπίδα πως μπορώ να τα καταφέρω.
Έχω μνήμη μεγαλύτερη από τη δύναμή μου. Κι αυτό μου δίνει δύναμη.
Η αφέλεια των παιδιών έχει μέσα της όλη τη δύναμη του νέου που θέλει να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, όπου βρέθηκε χωρίς να το ζητήσει.
Δεν ξέρω πώς δουλεύει το μυαλό του ανθρώπου αλλά ξέρω ότι κάθε άνθρωπος γεννιέται μ’ ένα μυαλό που δουλεύει. Καλά, καλύτερα… Εξαρτάται από τα εφόδια.
Βλέποντας το πολύ μικρό καραβάκι, με την οδοντογλυφίδα-κατάρτι και το χαρτάκι-πανί, διαβάζω στην επίπεδη καρίνα του χιλιάδες κείμενα νίκης πάνω στον φόβο του απογαλακτισμού, νίκης πάνω στον φόβο του θανάτου, νίκης της ελπίδας πάνω στον ζόφο

Μπορώ ακόμα να διαβάζω και υποσχέσεις όμορφων ταξιδιών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου