Έτσι τον είδα τον αητό - 1984

Στίχοι:   Τάκης Μουσαφίρης

Μουσική:   Τάκης Μουσαφίρης

Τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος                          

 

Τον είδα τον αητό στα δυο στενά

τον είδα με σπασμένα τα φτερά

σε φίλο σε γνωστό να μη μιλάει

στα χέρια του τη νύχτα να κρατάει

Έτσι τον είδα τον αητό πρώτη μου φορά

με το κεφάλι του σκυφτό και χωρίς φτερά

Τον είδα τον αητό στα δυο στενά

να κλαίει σαν παιδί στα σκοτεινά

και να ‘ξερα τι έχει

τι έχει και πονάει

μα έναν αητό ποιος τον ρωτάει

Έτσι τον είδα τον αητό πρώτη μου φορά

με το κεφάλι του σκυφτό και χωρίς φτερά

με το κεφάλι του σκυφτό και χωρίς φτερά

έτσι τον είδα τον αητό πρώτη μου φορά

Τα χειροποίητα παπούτσια δεν είναι πολυτέλεια

Η γονατιστή του Πρωτοπρεσβύτερου Στυλιανού Ανανιάδη

Εσπερινός της Πεντηκοστής. Τι ζητάμε με τις τρεις ευχές της γονυκλισίας;

Η γονατιστή. Έτσι είναι γνωστή στον πολύ λαό η μεγάλη και επίσημη της Εκκλησίας μας ημέρα η Πεντηκοστή. Και τούτο, γιατί στον Εσπερινό της Δευτέρας του Αγίου Πνεύματος που ψάλλεται αμέσως μετά την Θεία Λειτουργία της Κυριακής, μας καλεί όλους ο ιερεύς από το Ιερό Βήμα να προσευχηθούμε στην Αγία Τριάδα, κλίναντες γόνατα.

Να προσευχηθούμε δηλαδή γονατιστοί στον Τριαδικό μας Θεό και διαβάζονται τότε από τον ιερέα τρείς ευχές σύμφωνα και με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας για τον Τριαδικό Θεό. Αλλά τι ζητάμε με αυτές τις τρεις ευχές της γονυκλισίας;

Αν θα θέλαμε με λίγα απλά λόγια να δώσουμε μια σύντομη περίληψη αυτών των ευχών θα λέγαμε τα εξής:

Οι Ευχές της Γονυκλισίας στο πρωτότυπο και σε μετάφραση

Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν. 

Και ημών κλινόντων τα γόνατα επί γης, και ασκεπών όντων, αναγινώσκει ο Ιερεύς τας Ευχάς από του βήματος μεγαλοφώνως εις επήκοον πάντων.

Άχραντε, αμίαντε, άναρχε, αόρατε, ακατάληπτε, ανεξιχνίαστε, αναλλοίωτε, ανυπέρβλητε, αμέτρητε, ανεξίκακε Κύριε, ο μόνος έχων αθανασίαν, φως οικών απρόσιτον, ο ποιήσας τον ουρανόν, και την γην, και την θάλασσαν, και πάντα τα δημιουργηθέντα εν αυτοίς, ο προ του αιτείσθαι τοις πάσι τας αιτήσεις παρέχων. Σού δεόμεθα, και σε παρακαλούμεν, Δέσποτα φιλάνθρωπε,

Γιατί οι έντιμοι και ικανοί δεν επιδιώκουν ανάληψη εξουσίας

Ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων (427-347 π.Χ.) γύρω στο 374 π.Χ. έγραψε το κορυφαίο έργο του «Πολιτεία» μέσω του οποίου σχεδίασε την εικόνα του ιδανικού πολιτεύματος με επίγνωση τού πόσο δύσκολη είναι η πραγματοποίησή του.

Στο έργο αυτό μέσα από την αφήγηση του Σωκράτη αναφέρεται και η συζήτηση που έγινε με θέμα τη φύση της δικαιοσύνης, αλλά κυρίως για τη δημιουργία ενός ιδανικού κράτους, στο οποίο θα κυριαρχεί η ιδέα του αγαθού και το οποίο κράτος θα υφίσταται για να παρέχει την αληθινή ευτυχία στους πολίτες του.

Η Καταπράσινη κοιλάδα

Η ΑΣΤΡΑΠΗ ΧΤΥΠΗΣΕ με υπόκωφο κρότο πάνω στο βράχο, πετάχτηκε παράμερα και χώθηκε μέσα στο καταπράσινο χώμα. 0 βράχος ήταν πολύ σκληρός και η αστραπή δεν μπορούσε να τον χτυπήσει δυνατά, παρά μόνο του ’βγάλε ξυστά δυο-τρία μικρά κομματάκια από το κορμί του.

Το καταπράσινο χώμα κάτω από το βράχο ήταν ο τάφος όλων των αστραπών, που χτυπούσαν πάνω σ’ αυτή την κοιλάδα.

Οι Άραβες διαβάζουν από τα δεξιά προς τα αριστερά

Suez από το Ζευς και Ασσουαν από την Νάουσσα;

Oι σχέσεις Ελλάδας και Αιγύπτου ήταν ανέκαθεν θερμότατες. Οι λαοί τρέφουν βαθιά αμοιβαία αγάπη, ιδιαίτερα οι Άραβες προς εμάς, από την αρχαιότητα, αναγνωρίζοντας στα φύλα μας τα προσόντα της μαθηματικής και φιλοσοφικής σκέψης σε επίπεδο παγκόσμιων ιδρυτών πολιτισμού. Η πορεία δε του Μεγ. Αλεξάνδρου στη γη τους, άφησε ανεξίτηλα σημάδια λατρείας.

Μαντινάδες (Επιλογή)

Ζηλεύγω τση ψηλής κορφής γιατί δεν μένει μόνη,

έχει παρέα τς αετούς και συντροφιά το χιόνι.

Έμεινα πάλι αμοναχός σαν τον αητό στα όρη,

που τόνε δέρνει ο βοριάς τσ' αυγής το ξεροβόρι.

Μη τονέ κλαίς τον αετό οντέ πετά και βρέχει,

μόνο να κλαίς ένα πουλί απού φτερά δεν έ'ει.

Αϊτό το λένε το πουλί απού πετά στα ύψη,

κι έχει ασκαγιές στο μπέτη του μα ντρέπεται να σκύψει.

Άντρας με άντρα διαφορά έχει πολλά μεγάλη,

άλλος χορεύγει κουνιστό και άλλος πεντοζάλη.

Γερόντων παίρνε συμβουλή κι αθρώπω περασμένο,

απού 'χουνε πολύ ψωμί κι αλάτσι φαωμένο.

Ότι καιρός κι ανέ χτυπά τον πρίνο δε λυγίζει,

είναι δεντρό που θύελες και μπόρες νταγιαντίζει.

Τυραννισμένο μου κορμί γη πόθανε γη γιανε,

μα μπρος στα τόσα βάσανα ο θάνατος κάλλια 'ναι.

 

Το μπαλκονάκι του Πυθαγόρα

Γιάννη ΣΕ ευχαριστώ

Η αβάσταχτη μελαγχολία της κλεψύδρας

Όσο περιπλανιέσαι στον κόσμο, τόσο αντιλαμβάνεσαι κάποια ξεσπάσματα ηλικιωμένων. Ασυνείδητα, κάποιο νοσταλγικό αεράκι μελαγχολίας παρασύρει τις σκέψεις τους. Όταν οι νεότεροι φεύγουν μπροστά, εκείνοι παλινδρομούν προς τα πίσω. Η κάθε μέρα γι’ αυτούς, κατάδυση στον κόσμο των αναμνήσεων, που τους τροφοδοτεί πλουσιοπάροχα.

Οι ηλικιωμένοι έχουν πίσω δεξαμενή ενεργειών, επιτυχιών, λαθών, κατορθωμάτων, απογοητεύσεων. Αισθάνονται αποδιοπομπαίοι τράγοι απ’ την κοινωνία που οι ίδιοι δημιούργησαν. Πολλοί