Γιατί ο Δημήτρης Ψαθάς έγραψε το χρονογράφημα «Βάστα, Ρόμελ!»

Διαβάστε πώς ο Δημήτρης Ψαθάς γράφει για τη δύσκολη θέση που βρέθηκαν οι μαυραγορίτες της κατοχής μετά τη νίκη των Συμμάχων στο Ελ Αλαμέιν!.. Πρώτη η οδός Αθηνάς βλέπει απορημένη ν’ ανατέλλουν τα φασόλια. Και σιγά-σιγά στα πεζοδρόμια, στην άσφαλτο, πάνω σε τραπεζάκια, μέσα σε καροτσάκια, σε τσουβάλια, κάνουν την εμφάνισή τους -ανοιχτά!- όλα τα είδη που είχαν πάθει έκλειψη απ’ τον Απρίλη του ‘41.

 Ο Δημήτρης Ψαθάς γράφει για τη δύσκολη θέση που βρέθηκαν οι μαυραγορίτες της κατοχής μετά τη νίκη των Συμμάχων στο Ελ Αλαμέιν:

-Βάστα, Ρόμελ! Αντιλαλούν οι δρόμοι.

-Βάστα, Ρόμελ! Ωρύονται οι άνθρωποι.

-Βάστα, Ρόμελ!

Το λένε στα σπίτια και στα μαγαζιά κι ολούθε. Χαρά. Και γέλια.

«Βρέχει στη Φτωχογειτονιά»:

Ταλαιπωρημένος κουρασμένος και ελαφρά προβληματισμένος επέστρεψα από τον γιατρό πάλι στο κατάλυμα μου κι έβαλα το φαγητό στο φούρνο. Ώσπου να ψηθεί άνοιξα μηχανικά το ταχυδρομείο του «Πυθαγόρα» και βρήκα την προτροπή από κάποιον καλό φίλο, που αγαπά την ανωνυμία και του άρεσε το άρθρο για το «βαπόρι απ’ την Περσία», να διαβάσω εδώ αυτό που αναπαράγω σήμερα. Περιττό ν’ αναφέρω πως το φαΐ κάηκε και την έβγαλα με ψωμοτύρι και ελιές.  

Η αληθινή ιστορία πίσω από το τρομερό τραγούδι της ταινίας του Αλέκου Αλεξανδράκη

Ένα τραγούδι που έγινε «ύμνος» της φτωχολογιάς και αποτελεί μια από τις σημαντικότερες στιγμές στην ιστορία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού και μιας εμβληματικής ταινίας του λεγόμενου παλαιού ελληνικού κινηματογράφου, άμεσα επηρεασμένης από τον ιταλικό νεορεαλισμό.

Το «βαπόρι απ’ την Περσία»:

Η ιστορία της μεγάλης υπόθεσης που ενέπνευσε τον Β.Τσιτσάνη

Η ιστορία πίσω από τη μεγάλη ρεμπέτικη επιτυχία του Βασίλη Τσιτσάνη, «το βαπόρι από την Περσία». Έντεκα τόνους  χασίς μετέφερε το υπό κυπριακή σημαία πλοίο «Γκλόρια», που «πιάστηκε» στην Κορινθία, τις πρώτες ημέρες του Ιανουάριου του 1977, όταν «ομάδες κρούσεως του λιμενικού και βατραχάνθρωποι έκαναν έφοδο».

Λονδίνο, η πόλη του Ισλάμ:

Άνοιξαν 423 νέα τζαμιά. και έκλεισαν 500 εκκλησίες!

Οι βρετανοί πολυπολιτιστές τροφοδοτούν τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Οι μουσουλμάνοι δεν χρειάζεται να γίνουν η πλειοψηφία στο Ηνωμένο Βασίλειο, απλά χρειάζονται βαθμιαία να εξισλαμίσουν τις σημαντικότερες πόλεις. Η αλλαγή γίνεται ήδη και σύντομα και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.

Οι Βρετανοί εξακολουθούν να ανοίγουν την πόρτα για την εισαγωγή του ισλαμικού νόμου της σαρία.

Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά ενός γνήσιου Κρητικού!

Όταν μιλάει ένας Κρητικός για την Κρήτη το αποτέλεσμα είναι πάντα δεδομένο. Είναι σαν να ρωτάς μια μάνα που βρίσκεται σε σχολική γιορτή για το ποιο παιδί απ’ όλα είπε καλύτερα το ποίημα του.

Ε, την ίδια αντικειμενικότητα (πρέπει να) περιμένεις και από έναν Κρητικό όταν αναφέρεται στο ομορφότερο νησί του κόσμου.

Πέρα όμως από τοπικιστής, σε σημείο που οι άλλοι να τον διακόπτουν όταν ξεκινά να μιλάει με την ατάκα «ναι, ναι, ξέρουμε στην Κρήτη όλα είναι καλύτερα», ο Κρητικός συγκεντρώνει πολλά ακόμα χαρακτηριστικά.

Κι ακόμα αν δεν είναι όλα κολακευτικά («τι να κάνουμε, θα βγούνε και βλάκες», όπως λέει και στην εκπομπή του ο Ραπτόπουλος) αναμφίβολα τον καθιστούν… μια κατηγορία μόνο του.

Αφήνοντας στην άκρη λοιπόν τη μειοψηφία που χρησιμοποιεί τα όπλα για ψευτομαγκιά και τους λογής-λογής «καπετάνιους» (όπως ειρωνικά αναφέρονται και από τους ίδιους τους συντοπίτες τους) κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Κρητικός:

-Έχει λόγο τιμής και τον βάζει πάνω απ’ όλα.

Αναπάντεχα το είδα και μ’ άρεσε

10 λόγοι που η μεγάλη σας αδερφή είναι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή σας

Είναι εκπληκτικό αν σκεφτείτε ότι μια μεγάλη αδερφή μπορεί είναι η καλύτερή σας φίλη, η μεγαλύτερη σε ηλικία παρέα σας, ο καλύτερος κριτής ή η καλύτερη υπερασπίστριά σας. Πράγματι, μια μεγάλη αδερφή μπορεί να σας τρελάνει, αλλά παράλληλα να σας κάνει χαρούμενους, όσο δεν θα φανταζόσασταν ποτέ. Αλλά πάνω απ’ όλα, η αγάπη της μεγάλης αδερφής είναι το πιο ξεχωριστό και όμορφο πράγμα από όλα τα άλλα συναισθήματα, ακόμα και αν εκείνη δεν το παραδέχεται.

Εκείνη τη νύχτα δεν είχε συννεφιά.

Ο μικρός Βαγγέλης τα μέτρησε όλα...

Γράφει ο Νίκος Γιαμπολδάκης

Δεν έχω χρόνο, δεν είμαι επαγγελματίας, αλλά όφειλα να βρω τώρα. Ποιος είναι ο άνδρας της φωτογραφίας; Ποιος είσαι άνθρωπε; Γιατί να κάνεις κάτι τέτοιο;

Δύο χτυπήματα και η απάντηση έρχεται. Ένα ζωηρό, βραχνής χροιάς, "παρακαλώ", από το άλλο άκρο της γραμμής. Ο δάσκαλος του 2ου και 3ου Δημοτικού Σχολείου Γιαννιτσών, Γιώργος Χρυσοστομάκης, δέχεται την πρόσκληση μου για σύντομη κουβέντα.

Εκτός από Γλώσσα, Φυσική και Μαθηματικά, ο Δάσκαλος κατάφερε, με τη γλώσσα της ψυχής, να ειρωνευτεί τη Φύση και να οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια τον καθισμένο σε αναπηρικό καροτσάκι μικρό Βαγγέλη στη μεγαλύτερη εμπειρία της ζωής του, διδάσκοντας τελικά μεγαλείο. Ζωή.

Παππούδες: τα κάνουν όλα και συμφέρουν!

Κάθε γονιός θέλει να δει την κορούλα του νυφούλα. Να την καμαρώσει απαστράπτουσα μέσα στο λευκό νυφικό της και να δακρύσει από συγκίνηση και περηφάνια. Γιατί, βέβαια, νιώθει περήφανος ο γονιός που κατάφερε κι επιτέλεσε το χρέος του να μεγαλώσει άξια έναν άνθρωπο που τώρα είναι ικανός να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια. Αισθάνεται ο περήφανος γονιός πως θα αλαφρώσει από το βάρος των υποχρεώσεων απέναντι σε ένα μωρό, ένα παιδί, μία έφηβο, μια μαθήτρια, μια φοιτήτρια… Ήρθε επιτέλους η ώρα να χαλαρώσει αυτός ο έρμος ο γονιός από τις ανησυχίες, τα άγχη και τις φοβίες.