Τα περιστέρια που πίστεψαν ένα γεράκι

Ένα γεράκι κάποτε είχε βάλει στο μάτι ένα κοπάδι περιστέρια. Προσπάθησε πολλές φορές να τα πιάσει ορμώντας πάνω τους, μα εκείνα πρόφταιναν να χωθούν στον περιστερώνα τους.

– Μάλλον βλέπουν τη σκιά μου, όταν πέφτω πάνω τους κι έτσι προλαβαίνουν και κρύβονται.

Αλλά και τη μέρα που είχε συννεφιά και περίμενε πως δε θα μπορούν να το καταλάβουν, τα περιστέρια μας κρύφτηκαν μια χαρά στο σπιτάκι τους και η επίθεση πήγε τζάμπα και πάλι.

Η πείνα όμως του γερακιού μεγάλωνε και μαζί μεγάλωνε κι η πονηριά του.

Ο ΣΚΥΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΛΥΚΟΣ (Μύθος του Αισώπου)

Μια φορά κι ένα καιρό ζούσε στο δάσος ένας λύκος. Ήταν ελεύθερος αλλά πολύ δύσκολα έβρισκε τροφή.

Μια μέρα λοιπόν πήγε στον κάμπο μήπως και βρει κανένα μικρό ζώο για να το φάει. Εκεί λοιπόν, συνάντησε ένα σκύλο που έτρεχε στην αυλή του σπιτιού του. Ο σκύλος του είπε ότι το αφεντικό του, του έδινε άφθονο φαγητό και αυτός φύλαγε το σπίτι.

 Όταν ο λύκος τον ρώτησε αν μπορούσε να έχει και αυτός λίγο φαγητό, ο σκύλος του απάντησε ότι το αφεντικό του θα χαιρόταν να έχει δυο φύλακες. Ξαφνικά, ο λύκος πρόσεξε το λουρί στο λαιμό του σκύλου. Εκείνος του είπε ότι τις περισσότερες ώρες της ημέρας το αφεντικό του τον είχε δεμένο με μια αλυσίδα.

Τότε, ο λύκος προτίμησε να είναι ελεύθερος στο δάσος και νηστικός, παρά χορτάτος και δεμένος με αλυσίδα.

Ο φορτωμένος γάιδαρος (Μύθος του Αισώπου)

Ένας γάιδαρος φορτωμένος με αλάτι διέσχιζε με κόπο ένα ποτάμι. Ξαφνικά χάνει την ισορροπία του και πέφτει μέσα. Όταν σηκώθηκε, διαπίστωσε πως ήταν πολύ ελαφρύτερος –επειδή, βέβαια, το αλάτι είχε λιώσει- και συνέχισε τον δρόμο του χαρούμενος. Την επόμενη φορά που χρειάστηκε να διασχίσει το ποτάμι, θυμήθηκε την προηγούμενη εμπειρία του και αποφάσισε να ελαφρύνει και πάλι το φορτίο του.

Η αλεπού κι ο τράγος Μύθος του Αισώπου,

Μία μέρα, μία αλεπού καθώς περπατούσε αμέριμνη, στραβοπάτησε κι έπεσε μέσα σ’ ένα πηγάδι. Μάταια προσπαθούσε επί ώρες να βρει έναν τρόπο να βγει από εκεί, ώσπου εμφανίστηκε ένας τράγος, που ήρθε να πιει νερό από το πηγάδι. Μόλις είδε ο τράγος την αλεπού, την ρώτησε αν είναι καλό το νερό, κι εκείνη, ευτυχισμένη από την αναπάντεχη τύχη της, του απάντησε πως είναι καταπληκτικό.

-Κατέβα κι εσύ εδώ να πιεις να ευχαριστηθείς, του λέει.

Η ομορφιά δεν είναι το παν

Ένα μεγαλόσωμο ελάφι σε εποχή καλοκαιριού, καθώς διψούσε, φτάνει κοντά σε κάποια καθαρή και βαθιά πηγή και,  αφού ήπιε όσο (νερό) ήθελε, παρατηρούσε τη μορφή του σώματός του.

Και κυρίως επαινούσε τη φύση των κεράτων του με την ιδέα ότι αυτά ήταν στολίδι για όλο το σώμα του.

Αντίθετα, κατηγορούσε τα λεπτά του πόδια, επειδή, κατά τη γνώμη του, δεν μπορούσαν να αντέξουν όλο το βάρος του.

Και ενώ ασχολούνταν με αυτά, ξαφνικά ακούγεται γάβγισμα σκυλιών και κυνηγοί το πλησιάζουν.

Αυτό άρχισε να τρέχει ορμητικά, για να ξεφύγει, και όσο έτρεχε σε ομαλό έδαφος, σωζόταν από την ταχύτητα των ποδιών του.

Το μεγάλο κατόρθωμα (Μύθος του Αισώπου)

Ήταν κάποτε μια αλογόμυγα που κατοικούσε στην ουρά ενός αλόγου. Ήταν πολύ περήφανη για τον εαυτό της και μια μέρα διηγήθηκε σε δυο άλλες αλογόμυγες, ένα μεγάλο κατόρθωμα που είχε κάνει.

– Εμένα που με βλέπετε, τους είπε, έχω κάνει ένα κατόρθωμα πού καμιά από σας δεν μπορεί να το κάνει.

Μια μέρα δύο άλογα τραβούσαν ένα αμάξι με ανθρώπους που ταξίδευαν. Μα στον ανήφορο τα άλογα κουράστηκαν, μπορεί και να τεμπέλιασαν και σταμάτησαν να προχωρούν. Εγώ είχα ξαπλώσει στη χαίτη του ενός αλόγου όταν άκουσα τον αμαξά να πλαταγίζει το μαστίγιο και να φωνάζει: