Γράμμα από ένα πρώην παιδί

Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε είδα να φτιάχνεις για μένα το αγαπημένο μου γλυκό και έμαθα ότι μικρά πράγματα μπορεί να έχουν ξεχωριστή σημασία στη ζωή.

Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε παρακολουθούσα και έμαθα τα περισσότερα «μαθήματα ζωής», εφόδια για να γίνω καλύτερο και παραγωγικότερο άτομο όταν μεγαλώσω.

Και έτσι στέκω.

Είμαι, μαθαίνω, γνωρίζω, ζω

Είμαι!

Αλήθεια τι είμαι; Ποιος είμαι; Είμαι;

Ένα ερώτημα τόσο αναπόσπαστο με την ίδια την φύση της ύπαρξης μας.

Γνωρίζω.

Αλήθεια, τι γνωρίζω, μήπως νομίζω ότι γνωρίζω και όταν πιστεύω πως γνωρίζω πάντα υπάρχει κάτι που αγνοώ;

Εγώ θέλω πάντα να βλέπω τι κάνω.Χότζας

Ο Ναστραντίν είχε χάσει το κλειδί του σπιτιού του. Πήγε κάτω από μια κολόνα που έφεγγε ένας φανός κι έψαχνε μέσα στη νύχτα, κάνοντας μεγάλη φασαρία. Μαζεύτηκε κόσμος κι όλοι ήθελαν να τον βοηθήσουν. Άρχισαν να ψάχνουν κι αυτοί μαζί του.

- Πες μου Χότζα, τον ρώτησε στο τέλος κάποιος, είσαι σίγουρος πως έχασες το κλειδί εδώ, σ' αυτό το μέρος;

- Όχι, απάντησε ο Ναστραντίν, αλλά μόνο εδώ έχει φως. Εγώ θέλω πάντα να βλέπω τι κάνω.

Ο Ναστραντίν ερέθιζε συνεχώς τους φίλους του με την αιώνια αισιοδοξία του. Όσο άσχημη κι αν ήταν μια κατάσταση, εκείνος έλεγε πάντοτε:

Φαντάστικα

Φαντάζομαι έναν κόσμο που στα μάτια του καθενός θα μπορείς να δεις Αγάπη, αστείρευτη, αγνή, όμορφη Αγάπη. Θα κοιτάς γύρω σου και θα νιώθεις ατέλειωτο Φως να σε αγκαλιάζει, να γλιστρά στην ψυχή σου και να την κάνει χρωματιστή και ζωντανή.

Φαντάζομαι έναν κόσμο που από τη φωνή του καθενός θα ηχούν μόνο λέξεις Αγάπης.

Που θα ακούς την Αγάπη και την ομορφιά και την ευγένεια και την καλοσύνη και την αλήθεια. Φαντάζομαι έναν κόσμο που ο καθένας θα αγαπά τον εαυτό του ακριβώς όπως είναι, και θα είναι σε θέση να δώσει την ίδια Αγάπη, την ανιδιοτελή και πραγματική, βαθιά Αγάπη σε κάθε πλάσμα γύρω του. Χωρίς δισταγμό, καχυποψία και ντροπή.

Διλήμματα και επιλογές: Γράφει ο Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Οι επιλογές που κάνουμε καθορίζουν την ζωή μας

Οι επιλογές που κάνουμε καθορίζουν την ζωή μας. Είναι πολύ δύσκολο να ξέρεις εάν μία επιλογή που κάνεις τώρα θα έχει στο μέλλον το αποτέλεσμα που ποθείς.

Καλείσαι όμως να επιλέξεις, διότι χωρίς να ενεργήσεις τώρα δεν θα μάθεις ποτέ εάν αυτό που είχες ως σκέψη τελικά μπορούσε να φέρει το ποθητό αποτέλεσμα.

Το σημαντικό είναι η επιλογή που θα κάνουμε να πηγάζει από τα ορθά κριτήρια.

Η Σούπα του Χότζα

Μια φορά, ένας συγγενής του Ναστραντίν που είχε πάει κυνήγι, ήρθε το βράδυ για να τον δει Χότζα και του έφερε ως δώρο μια μικρή πάπια. Χαρούμενος ο Ναστραντίν έβαλε να μαγειρέψει αμέσως μια υπέροχη σούπα πάπιας και κράτησε και τον επισκέπτη του να φάει μαζί τους. Σε λίγο, όμως, η μυρωδιά που έβγαινε από το σπίτι, έφερε κι άλλο επισκέπτη που είπε ότι είναι φίλος του συγγενή του που έφερε την πάπια και κάθισε στο τραπέζι. Τι να κάνει ο Ναστραντίν, αραίωσε λίγο τη σούπα για να φτάσει και του έβαλε κι εκείνου ένα πιάτο. Μετά από λίγο ήρθε κι άλλος ένας που είπε ότι είναι φίλος του φίλου του συγγενή που έφερε την πάπια και κάθισε κι αυτός στο τραπέζι και σερβιρίστηκε κι αυτός σούπα, αφού ο Ναστραντίν την αραίωσε και πάλι.

- Πόσων χρονών είσαι Χότζα;

Ο Ναστραντίν καθόταν στην όχθη ενός ποταμού, όταν κάποιος που βρισκόταν στην άλλη όχθη του φώναξε:

- Έι! Πως θα έρθω απέναντι;

- Μα είσαι απέναντι, του απάντησε ο Ναστραντίν.

Σε μια συνάντηση ρώτησε κάποιος τον Ναστραντίν:

- Πόσων χρονών είσαι Χότζα;

- Πενήντα, απάντησε εκείνος.

- Το ίδιο μου είπες και πριν δυο χρόνια που συναντηθήκαμε και σε ξαναρώτησα.

- Ναι, είμαι πάντα σταθερός στις απόψεις μου.

Ελευθερία είναι η δυνατότητα της απομόνωσης

Ελευθερία είναι η δυνατότητα της απομόνωσης. Είσαι ελεύθερος όταν μπορείς να απομακρυνθείς από τους ανθρώπους, χωρίς να σε υποχρεώνουν να τους αναζητείς η ανάγκη του χρήματος ή το ένστικτο του κοπαδιού ή η αγάπη, η δόξα, η περιέργεια, πράγματα που δεν βρίσκουν τροφή στη σιωπή και στη μοναξιά.

Αν σου είναι αδύνατο να ζήσεις μόνος, έχεις γεννηθεί σκλάβος.

Ποιήματα του Ιωάννη Πολέμη

Τα παρακάτω ποιήματα του Ιωάννη Πολέμη δεν είναι πατριωτικά.

Νερωμένο κρασί

(μεταγενέστερος τίτλος: Παραδειγματικόν, συλλογή: Τὸ παλιὸ βιολί)

Ὅ, τι κι᾿ ἂν εἶχε τόχασε, γυναῖκα, βιός, παιδιά του·

τίποτε δὲν τ᾿ ἀπόμεινε στερνὴ παρηγοριά.

Πέταξ᾿ ἡ ἔννοια ἀπὸ τὸ νοῦ κι᾿ ἡ ἐλπίδ᾿ ἀπ᾿ τὴν καρδιά του

κι ἡ ὑπομονὴ ἐμαρμάρωσε στὰ στήθη του βαριά.

Ὅπως τὰ λείψανα περνοῦν, περνάει ἀργὰ ὁ καιρός του

καὶ ζεῖ δίχως ὁ δύστυχος νὰ ξέρει τὸ γιατί.

Μὲς στὴν ταβέρνα ὁλημερὶς μὲ τὸ ποτήρι ἐμπρός του

τοῦ κάκου ἐκεῖ ἀνώφελα τὴ λησμονιὰ ζητεῖ.

«Καταραμένε κάπελα καὶ κλέφτη ταβερνιάρη,

τί τὸ νερώνεις τὸ κρασί, καὶ πίνω ἀπ᾿ τὸ ξανθό,

καὶ πίνω κι᾿ ἀπ᾿ τὸ κόκκινο κι᾿ ἀπὸ τὸ γιοματάρι

κι᾿ ἀπὸ τὸ σῶσμα τὸ τραχύ, πίνω καὶ δὲ μεθῶ;

Δὲν ἦρθα γιὰ ξεφάντωμα, μήτε γιὰ πανηγύρι,

ἦρθα νὰ βρῶ τὴ λησμονιὰ στὸ θάνατο κοντά!»

Κι᾿ ὁ κάπελας γεμίζοντας καὶ πάλι τὸ ποτήρι

μὲ θλιβερὸ περίγελο στὰ λόγια του ἁπαντᾷ:

«Τί φταίω ἐγὼ ἂν τὰ δάκρυα ποὺ ἀπελπισμένος χύνεις

πέφτουν μὲς στὸ ποτήρι σου, σταλαγματιὲς θολές,

καὶ τὸ νερώνουν τὸ κρασὶ κι᾿ ἀδύνατο τὸ πίνεις;

Τί φταίω ἐγὼ κι᾿ ἂν δὲ μεθᾷς, τί φταίω ἐγὼ κι᾿ ἂν κλαῖς;»

Το αντέγραψα από το προφίλ του Δασκαλογιάννης Γιάννης

Το αντέγραψα από εδώ

Δασκαλογιάννης Γιάννης

Λέει ο χρυσός στό μάρμαρο:

Στά πέρατα τού κόσμου

ποιός ήλιος λάμπει ωσάν κι εμέ;

Εγώ τόν κόσμο κυβερνώ, τήν ευτυχία υφαίνω,

ποδοπατώ τήν ομορφιά, τήν ασχήμια ομορφαίνω.

Εγώ οδηγώ στά σκοτεινά τού κλέφτη μου τό χέρι,

εγώ αγοράζω τήν τιμή καί τήν πουλώ στό δρόμο,

ποδοπατώ τήν αρετή, καταπατώ τό νόμο.

Περίσσιες είν' οι χάρες μου κι η δύναμή μου μόνη,

γκρεμίζει θρόνους απ' εδώ, θρόνους εκεί στυλώνει.

Εσύ τί κάνεις, μάρμαρο;

Καί τ' απεκρίθη εκείνο:

Εγώ σέ τάφου σκοτεινιά τή δύναμή σου κλείνω!!

Ι.Πολέμης

Τα παρακάτω ποιήματα του Ιωάννη Πολέμη ήτανε στην διδακτέα ύλη όταν πήγαινα δημοτικό.