Καλός υπάλληλος

Είναι ένας αγαθός γεροντάκος. Έπειτα από τριάντα χρόνων υπηρεσία, έχει να διατρέξει όλους τους βαθμούς. Γραφέας στο πρωτόκολλο.

Πάντα έκανε τη δουλειά του ευσυνείδητα, σχεδόν με κέφι. Σκυμμένος από το πρωί ως το βράδυ στο παρθενικό βιβλίο του, περνούσε τους αριθμούς και αντέγραφε τις περιλήψεις. Κάποτε, μετά την καταχώριση ενός εισερχομένου ή ενός εξερχομένου, τράβαγε μια γραμμή που έβγαινε από την τελευταία στήλη και προχωρούσε προς το περιθώριο, έτσι σαν απόπειρα φυγής. Αυτή η ουρά δεν είχε θέση εκεί μέσα, όμως την τραβούσε βιαστικά, με πείσμα, θέλοντας να εκφράσει τον εαυτό του. Αν έσκυβε κανείς πάνω στην απλή και ίσια γραμμούλα, θα διάβαζε την ιστορία του καλού υπαλλήλου.

Πως τα μαθηματικά και η φιλοσοφία διατηρούν μια ιδιαίτερη ερωτική σχέση

Είδα το παρακάτω άρθρο εδώ Και ομολογώ πως δεν με εξέπληξε. Γνωρίζω από παλιά την στενή σχέση των μαθηματικών με την μουσική και την μεταξύ τους σύνδεση λόγω κλασμάτων, γιατί λοιπόν, η επιστήμη της λογικής και της απόδειξης να μην συνδέεται ή ακόμα και να είναι η βάση της κάθε επιστήμης; Το άρθρο είναι ανυπόγραφο και το μεταφέρω ως έχει.

Αδιαμφισβήτητα, μαθηματικά και φιλοσοφία είναι δυο διαφορετικές επιστήμες. Ειδικότερα στην εποχή μας, όπου κάθε επιστήμη εμβαθύνει όσο το δυνατόν παραπάνω στην εξειδίκευση, όπου κάθε σχολή έχει τη τάση να διαφοροποιείται από τις διπλανές της, η βαθιά και σημαντική σχέση που διατηρούσαν οι θεωρητικές και οι θετικές επιστήμες έχει αποδυναμωθεί εμφανώς.

Γιατί διαρκώς τα παρατάω;

Τι είναι αυτό με μένα, όλα τα παρατάω στη μέση, τα αφήνω ημιτελή και ανολοκλήρωτα. Τη μία βαριέμαι εύκολα και τα παρατάω. Την άλλη απογοητεύομαι ακόμη ευκολότερα, οπότε γιατί να συνεχίσω την προσπάθεια; Την παράλλη συνειδητοποιώ απλά ότι δεν είναι αυτό που θέλω, οπότε ας το παρατήσω, δεν βαριέσαι…

Ξεκινώ να διαβάζω ένα βιβλίο και πριν φτάσω στη μέση, το έχω παρατήσει. Ξεκινώ γυμναστήριο και πάνω στο μήνα βαριέμαι, το παρατάω κι’ αυτό. Ξεκινώ μια δραστηριότητα που με ενθουσίασε στην αρχή, αλλά… Ε, τελικά δεν την συνεχίζω. Ξεκινώ δίαιτα. Ε τότε, σίγουρα την έχω παρατήσει στο πρώτο γλυκό που θα βρεθεί μπροστά μου!

Τώρα συνειδητοποιώ ότι παράτησα όνειρα, φίλους, ευκαιρίες! Αισθάνομαι ότι η ζωή μου έχει γίνει ένα φανάρι, πράσινο-κόκκινο, πράσινο-κόκκινο, που δεν ρυθμίζει την κυκλοφορία, αντίθετα την μπερδεύει, ενώ με γεμίζει ενοχές η τόση ασυνέπειά μου.

Ο Κήπος στο κατάλυμα μου.

Δεν φανταζόμουν πόσο όμορφος είναι μέχρι που είδα τις φωτογραφίες αυτές στο διαδίκτυο. 

«Άλλο το παραμύθι κι άλλο το παραμύθιασμα» από καρδιάς

«Εν αρχή ην το ψέμα», μου έλεγες. Το μικρό, το μεγάλο, το γενεσιουργό, το απλό, το πολύχρωμο, το γκρίζο, το κοινό, το μοιρασμένο, το διαιρούμενο, το διφορούμενο και το εις μια ανίατη και αντικανονική κοινωνία προσφερόμενο. Κι εγώ σε πίστευα. Κι ορκιζόσουν. Στη ζωή μου, στη ζωή σου, στα όνειρα που δεν είχες και σ’ αυτά που επρόκειτο να κάνεις.

Σε όλα  ορκιζόσουν κι έβαζες τα γέλια. Σε γονείς, σε φίλους, σε αναμνήσεις, σε κόκαλα, σε όντα και απόντα, αρκεί να έδινες λίγο χρώμα στο παρόν σου. Η ζωή ήταν πολύ πεζή για να μένει αληθινή. Και οι όρκοι σου πολύ χαριτωμένοι για να τους πάρω στα σοβαρά. Δεν είχα απάντηση για να σου δώσω , καταλάβαινα όμως τις περισσότερες φορές τα ψέματά σου. Και συνωμοτούσα μαζί σου, μου έκλεινες το μάτι και τα μοιραζόμασταν. Με έβαζες στην αγκαλιά σου και ξεκινούσες τα παραμύθια με τους δράκους και τις μάγισσες της ζωής σου.

Ήθελα να σε ρωτήσω κάποτε :

π. Φιλόθεος Φάρος: Ο κίνδυνος της μαλθακότητας

Ο πατέρας Φιλόθεος Φάρος, μέσω μίας διδακτικής ιστορίας, υπογραμμίζει την δυσκολία της εύκολης και καλής ζωής και τον κίνδυνο μαλθακότητας που κρύβει για τον άνθρωπο της σημερινής εποχής.

«Οι γλάροι στις ακτές της πολιτείας Όρεγκον των ΗΠΑ παλαιότερα κυκλοφορούσαν πέραν του ειρηνικού καθημερινά για τροφή, ανεξάρτητα από τις καταιγίδες και τις θύελλες όμως, όταν αναπτύχθηκε κάποια βιομηχανία κονσερβοποίησης του σολομού, ζούσαν από τις τεράστιες ποσότητες απορριμμάτων από τα εργοστάσια κονσερβοποιίας.

Ολίγα τινά περί «Aράσωτων»

Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση

Είχε καιρό να ασχοληθεί με την αφεντιά μου ο υπερπόντιος και εις το όνομα Παναγιώτης Τελεβάντος ακούων αυτοπροσδιόριστος «κριτής της οικουμένης»! Με αφορμή μια φωτογραφία που ελήφθη κατά την πρόσφατη επίσκεψη της Α.Θ.Π., του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, και στην οποία εμφανίζομαι με κοσμική περιβολή, ερωτά γιατί δεν φορώ ράσο. «Για να κυκλοφορείτε, παρατηρεί, αράσωτοι στην Τουρκία, προφασίζεστε την απαγόρευση του Τουρκικού Κράτους. Ποιός σας απειλεί στην Ελβετία και κυκλοφορείτε αράσωτοι;

Ο πιο σημαντικός κανόνας

Ο πιο σημαντικός κανόνας είναι ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ μη διακόψεις την επικοινωνία με τα παιδιά σου ότι κι αν κάνουν

Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορείς να εκφράζεις το πώς νιώθεις για μια συγκεκριμένη κατάσταση. Και πρέπει να προσπαθείς να μη δίνεις στο παιδί σου την αίσθηση ότι έχεις μια τυποποιημένη απάντηση για κάθε κρίσιμη κατάσταση.

Ζήτησα από νέους και νέες που με εμπιστεύονται και κουβεντιάζουμε να θυμηθούν μια και μοναδική πρόταση την οποία να χαρακτήριζαν, περισσότερο από καθετί άλλο, ως ακατάλληλη γονική ανταπόκριση σε σοβαρά προβλήματα που είχαν αντιμετωπίσει κατά καιρούς. Ένα εκπληκτικά μεγάλο ποσοστό νέων, ακόμα και από κείνους που ισχυρίζονταν ότι τα πήγαιναν λογικά καλά με τους γονείς τους, θυμήθηκαν προτάσεις όπως:

Τι φανερώνει η απάντηση στο «τι κάνεις;»

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους;

Ίσως είναι και η πιο συχνή ερώτηση που ακούτε μέσα στην ημέρα, είτε την ακούτε από κάποιον άλλον, είτε τη λέτε εσείς.

Αν το σκεφτείτε λίγο, η ερωταπάντηση στο «τι κάνεις;» μοιάζει με ένα χιλιοπαιγμένο σενάριο από σκηνή της καθημερινότητας.

– Τι κάνεις;

– Καλά, μια χαρά, εσύ;

Σας θυμίζει κάτι η παραπάνω στιχομυθία; Δεν χρειάζεται καν να σταματήσετε και να σκεφτείτε αν είστε πραγματικά είστε καλά ή όχι. Μα ούτε και το άτομο που σας ρωτάει δεν έχει πραγματικά αναλογιστεί την πιθανή απάντησή σας.

Τι φταίει στ' αλήθεια! Της Κατερίνας

-Όταν σε βάζουν σε σκέψεις ο Λειβαδίτης και η Αλκυόνη

«Πρέπει, οπωσδήποτε, ν’ αλλάξω ζωή, αλλιώς είμαι χαμένος.

Βέβαια, έχω καιρό μπροστά μου, είμαι ακόμα νέος

Αν μπορούσα να ξεφύγω αυτή την άθλια καθημερινότητα, υποχρεώσεις και συνήθειες και συμβιβασμοί,

αν σταθώ λιγότερο εύκολος στις διάφορες προφάσεις- μα ιδιαίτερα αν βάλω πια ένα τέλος σε τούτες τις αιώνιες αναβολές.

Τότε, αλήθεια, ίσως φτιάξω κάτι, ίσως μάλιστα και κάτι το μεγάλο

όπως ονειρευόμουν από παιδί…»

Έτσι έγραψε κάποιος ένα βράδυ με χέρια που τρέμανε.

Κι έκλαιγε. Ύστερα νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.

Το πρωί, μόλις θυμόταν κάτι αόριστα. Και σε μερικά χρόνια πέθανε.»

Μόλις διάβασες ένα ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη.

Συναντήθηκα πρόσφατα με αυτό το ποίημα και ήθελα να σταθώ λίγο για να μιλήσω για κάτι.