«Ενώ εσύ μου φώναζες…» Ένα κείμενο γροθιά για όλους τους γονείς!

Πολλές φορές σαν γονείς, ξεχνάμε ότι έχουμε απέναντί μας ένα παιδί που το μόνο που θέλει είναι αγάπη από εμάς. Τα οικονομικά προβλήματα, τα νεύρα της δουλειάς και το άγχος της επιβίωσης μας κάνει να ξεχνάμε το πιο σημαντικό πράγμα στο κόσμο.

Ποιο είναι αυτό; Ο τρόπος μας και η συμπεριφορά μας απέναντι στο παιδί μας. Διαβάστε το συγκλονιστικό κείμενο της Κατερίνας Μάλλιου.

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες

Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων πού πάνε να εξομολογηθούν:

Η πρώτη κατηγορία, περιλαμβάνει αυτούς πού πάνε για πρώτη και τελευταία φορά, χωρίς απόφαση μετάνοιας και βρίσκονται στο εξομολογητήριο από περιέργεια. Μετά οι περισσότεροι χάνονται.

Σπάνια μπορεί κάποιοι απ’ αυτούς, καλοπροαίρετοι, να προστρέξουν ξανά στο ευλογημένο Μυστήριο. Εδώ σ’ αυτές τις ψυχές δεν υπάρχει μετάνοια, αλλά διακρίνεις περιέργεια, αμφιβολίες πολλές και αινιγματικά χαμόγελα. Πολλές φορές αυτοί με ερωτήσεις αδιάκριτες, προσπαθούν να εξομολογήσουν τον Πνευματικό και όλα τα κρίνουν με τον «επάρατο» ορθολογισμό. Αν θελήσει να τους βοηθήσει λίγο ο Πνευματικός με καμιά ερώτηση, διακριτικά βέβαια, για να βγουν τα φίδια (αμαρτίες) από την ψυχή τους, οι περισσότεροι δεν απαντούν με ειλικρίνεια και συνήθως μετέπειτα τον κατηγορούν, ότι δήθεν τους σκανδάλισε με κάποιες ερωτήσεις πού τους έκανε. «Προφάσεις εν αμαρτίαις». Σημειώνουμε ότι ό Πνευματικός ρωτάει όταν υπάρχει διστακτικότητα και δεν μιλάν οι εξομολογούμενοι και το κάνει αυτό από αγάπη και πόνο στις ψυχές. Ή τέτοιου είδους εξομολόγηση είναι για τον Πνευματικό πολύ επίπονη και κουραστική. Ρωτάμε: Μπορούν αυτές οι ψυχές να ελευθερωθούν και να σωθούν με τέτοια πίστη και με τέτοια στάση έναντι του Θεού, του Μυστηρίου και του Πνευματικού τους Πατέρα;

Η δεύτερη κατηγορία ανθρώπων. Αυτοί οι αδελφοί πάνε και εξομολογούνται πιο συχνά, έχουν μεγαλύτερη

Μας αγαπά όλους και με χαρά Του μας πλησιάζει!

Κάθεσαι μόνος, κάπου απόμερα και παρακολουθείς τους ανθρώπους να κινούνται σαν λαοθάλασσα, σε μια πολυσύχναστη πλατεία.

Αυτή είναι η πρώτη εικόνα. Άνθρωποι σε μια πλατεία να κινούνται. Ας μπούμε τώρα στην εικόνα, λίγο πιο βαθιά.

Σκέπτεσαι τώρα καθώς τους βλέπεις, ότι ο κάθε ένας από αυτούς, αισθάνεται ότι είναι κάτι το μοναδικό. Ο κάθε ένας έχει και μια ιστορία που κουβαλά μαζί του. Έχει τα βάσανα του, τις χαρές του, έχει ανθρώπους που αγαπά και τον αγαπάνε. Έχει τα δικά του ενδιαφέροντα και την δική του ζωή. Είναι τόσο ξένη η ζωή του σε εσένα, τόσο άγνωστη, τόσο αδιάφορη, σαν να μην

Τι κάνουν οι επιτυχημένοι άνθρωποι;

Ποιες είναι οι πιο σημαντικές συνήθειες των ανθρώπων που επιτυγχάνουν το στόχο τους;

1. Μαθαίνουν από τα λάθη τους – αλλά τα αφήνουν πίσω τους

Το παρελθόν είναι μια ανεκτίμητη πηγή μάθησης. Μην κολλάς όμως σε αυτό. Εάν δυσκολεύεσαι να ξεκολλήσεις, σκέψου πως όταν συμβαίνει κάτι αρνητικό θα πρέπει να το βλέπεις σαν ευκαιρία για να μάθεις κάτι που δεν γνώριζες. Όταν ένας άλλος κάνει ένα λάθος, μη μαθαίνεις απλά από αυτό, δες το σαν μια ευκαιρία να είσαι ευγενικός, να συγχωράς και να κατανοείς.

2. Θεωρούν ότι έχουν τη ζωή –και το μέλλον τους- υπό απόλυτο έλεγχο

Οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι νιώθουν πως η καλή τύχη έπαιξε κάποιο ρόλο στην επιτυχία τους. Αλλά δεν περιμένουν την καλή τύχη ούτε ανησυχούν για την κακή. Δρουν σαν η επιτυχία

Όχι γιατί είμαι τεμπέλης, κάθε άλλο….

Είχα τόση όρεξη να σπουδάσω, να προσπαθήσω και να διεκδικήσω τα όνειρά μου… Αλλά όλα αυτά last year!

Έδωσα πανελλαδικές εξετάσεις φέτος και πέρασα στο Μαθηματικό του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Μα δεν μπορώ να χαρώ την επιτυχία μου, γιατί ο πατέρας μου πριν από έναν μήνα έχασε τη δουλειά του μετά από 16 ολόκληρα χρόνια!

Η μάνα μου δεν δουλεύει για να μεγαλώσει εμένα και τη μικρότερη αδελφή μου.

Ντρέπομαι να τους ζητήσω ακόμη και τα λεφτά για το εισιτήριο του

Σαν ναυαγός Μητροπάνος Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Τι είναι τελικά ο φόβος

Τον έχουμε νιώσει όλοι. Ο φόβος επισκέπτεται τον άνθρωπο κάθε ηλικίας σαν απρόσκλητος επισκέπτης. Το μωρό στη κούνια φοβάται το...σκοτάδι, ο εργαζόμενος φοβάται να μη χάσει τη δουλειά του, ο φοιτητής φοβάται μην κοπεί στην εξεταστική, ο αγρότης φοβάται να μην χαλάσει η σοδειά του.

Ανασφάλεια, άγχος, δυσφορία, ανησυχία, αίσθηση ανεπάρκειας, σύγχυση, κατάθλιψη, άρνηση, πανικός, παράλυση και, ακόμα, θυμός, μίσος, επιθετικότητα συνοδεύουν τα φοβικά συναισθήματα.

Οι ψυχολόγοι μιλάνε για περισσότερες από τετρακόσιες διαφορετικές φοβίες, που είναι απόρροια του φόβου. Η πιο συνηθισμένη είναι

Η συκοφαντία είναι ψευδής κατηγορία...

Είναι, διαβολή. Και είναι βέβαιο ότι ο διάβολος είναι εφευρέτης της συκοφαντίας, ως πατέρας του ψεύδους, εφόσον ο συκοφάντης είναι εκείνος που κατεξοχήν ψεύδεται. Το να σηκώσει ο άνθρωπος τη συκοφαντία είναι μεγάλος άθλος.

Η συκοφαντία είναι μέγα άλγος για τον συκοφαντούμενο και φοβερή δοκιμασία για την πνευματική του υπόσταση. «Ουκ έστιν», μας λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, «ουδέν αφορητότερον τοις οδυνωμένοις λόγον δυνάμενον δακείν ψυχήν». Δεν υπάρχει δηλαδή τίποτε πιο αφόρητο

Πήρατε μια σύνταξη, για εσάς, όχι για τα εγγόνια σας.

Σας σέβομαι όλους, εσάς τους απόμαχους της ζωή, είστε οι τελευταίοι που φταίτε, σας έχουν τσακίσει και οι προηγούμενοι και οι τωρινοί, όμως

μην πιπιλίζετε συνεχώς την καραμέλα, "δεν έχω να δώσω στα εγγόνια μου" ή "συντηρώ τα άνεργα παιδιά μου." Δουλέψατε για σας, πληρώσατε εσείς τις εισφορές, δεν πληρώσατε εισφορές ούτε για τα παιδιά σας, ούτε για τα εγγόνια σας. Πήρατε μια σύνταξη, για σας, όχι για τα εγγόνια σας. Η εκάστοτε κυβερνητική εξουσία οφείλει να ασχοληθεί και με τους ανέργους και με τους απόμαχους της ζωής, δεν πήρατε σύνταξη για να συντηρείτε τα εγγόνια σας, ούτε το κράτος σας έδωσε σύνταξη γι'αυτό. Μιλήστε άφοβα για το άδικο των περικοπών, ας αποδώσετε τις ευθύνες εκεί που πρέπει, αυστηρά και οργισμένα, μην θέλετε να σας λυπούνται με τά παιδιά και τα εγγόνια σας.

Οι εναλλαγές των πολιτισμών

Το σημερινό θέμα έχει αναφορά στο μεταναστευτικό πρόβλημα, όχι μόνο της χώρας μας, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο.

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα έχουμε ακαταστασίες και πολέμους και νομίζω πως αυτό θα συνεχίσει να υπάρχει μέχρι το τέλος της ανθρωπότητας, όπως την βιώνουμε και σήμερα.

Αποτέλεσμα των κάθε λογής πολέμων ήταν για τους ηττημένους, η δυστυχία και η πείνα που τους ακολουθούσε και οι μετακινήσεις για αναζήτηση καλυτέρων συνθηκών διαβίωσης και δημιουργία νέων κοινωνιών. Οι νικητές πρόσκαιρα