Είκοσι χρόνια

Πόσο εύκολο είναι να παρασυρθεί ο άνθρωπος όταν κάμει το κέφι του. Είπα να επαναδραστηριωθώ στα διαδικτυακά δρώμενα σκόνταψα. Στην περιοχή μας ενισχύθηκε το σήμα της   fofafone σε 4g, και ευχαριστήθηκα την ταχύτητα που ανεβάζει και κατεβάζει δεδομένα, ταυτόχρονα όμως δεν χάρηκα αλλά λυπήθηκα γιατί εξ ίσου ταχύτερα τελειώνουν και διαθέσιμα  20 GB πάγια του συμβολαίου. Για μισό μόνο gb ζητά 10 ευρώ που δεν είμαι διατεθειμένος να πληρώσω, το θεωρώ εξαιρετικά ακριβό.  Αποτέλεσμα, θα είμαι εκτός σύνδεσης μέχρι και τις 11 Σεπτεμβρίου. Εκτός και πάρω παραμάσχαλα τον υπολογιστή μου ψάχνοντας για INTERNET. Αυτό το έκανα καταχρηστικά για να ανεβάσω αυτήν την ανάρτηση.

Είκοσι χρόνια

Όταν σε πιάνει η νοσταλγία για τα παλιά τότε μάλλον γερνάς, εάν σου γίνει εμμονή να είσαι σίγουρος ότι γέρασες, αλλά μυαλό δεν έβαλες.

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται εφέτος από τα θυρανοίξια του παλαιού Ναού του Τιμίου Σταυρού στην μοναδική Ενορία

Η πραγματική αγάπη

Ένας φοιτητής κάθονταν στην καφετέρια της πανεπιστημιούπολης και μελετούσε όταν πρόσεξε δύο ηλικιωμένους άνδρες να πλησιάζουν και να κάθονται σε ένα κοντινό του τραπέζι.

Τότε ο ένας από τους ηλικιωμένους άρχισε να μιλά για τη σύζυγό του.

Όταν τελείωσε την φράση του, ρώτησε τον άλλο άντρα να του μιλήσει για την δική του γυναίκα. Διαβάστε τη απάντηση του όπως ακριβώς την μετέφερε ο φοιτητής…

Ήμουν 21 χρονών όταν την γνώρισα. Μόλις την είδα να μπαίνει στην αίθουσα το κατάλαβα. Δεν χρειάστηκε καν να ρωτήσω ποια είναι. Σκέφτηκα «αυτή είναι η γυναίκα μου» ! Τα υπόλοιπα όλα είναι ιστορία.

Αυτή η γυναίκα ήταν

Όλοι μου λένε γι’ αντα κλαις κι’αν κλαίω ποιόν πειράζω;

Με το Θωμά γνωρίστηκα το 2012 στο κατάλυμα μου, θέλω να λέω πως είμαστε και φίλοι. Είναι από εκείνους τους παραδοσιακούς ανθρώπους που γνωρίζουν πολλά αλλά λένε λίγα.

O Θωμάς Βενάκης από το Ζουρίδι Ρεθύμνου με καταγωγή από τα Σφακιά αν και επιστήμονας που έχει ζήσει στο εξωτερικό σήμερα ζει όπως οι πρόγονοι του, καλλιεργεί τον κήπο του και τραγουδά υπέροχα τα Ριζίτικα τραγούδια της Κρήτης αλλά και πολλά άλλα παραδοσιακά.....Το τραγούδι αυτό το αφιερώνει σε όλες τις μάνες που αποχωρίζονται τα παιδιά τους που φεύγουν υποχρεωτικά στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον....

Ζήσε κάθε στιγμή

Μία παλιά ιστορία λέει ότι, τον περασμένο αιώνα ένας καμηλιέρης έμπορος ξεκίνησε για το Κάϊρο, με σκοπό να επισκεφτεί έναν ξακουστό σοφό γέροντα...

Τελικά, συναντήθηκε με τον σοφό γέροντα, αφού χρειάστηκε να κάνει ένα μακρινό ταξίδι, διασχίζοντας ένα μεγάλο κομμάτι της ερήμου...

Ξαφνιάστηκε όμως όταν είδε ότι ο γέροντας ζούσε σε μία σκηνή, με μοναδικά έπιπλα ένα στρώμα πάνω στην άμμο, ένα σοφρά, δύο σκαμνιά και πολλά βιβλία.

Γύρισε τότε προς τον σοφό και γεμάτος απορία τον ρώτησε:

-Πού είναι τα έπιπλά σου...;

Ο γέροντας κοίταξε τον καμηλιέρη και του απάντησε με μία ερώτηση:

-Τα δικά σου που είναι...;

-Μα εγώ δεν έχω, είμαι περαστικός...!

-Και εγώ περαστικός είμαι...!

 Οι περισσότεροι ζουν λες και θα μείνουν για πάντα εδώ... Ξέχασαν να γίνουν ευτυχισμένοι!!!

Η αξία των πραγμάτων δεν εξαρτάται από το χρόνο που διαρκούν, αλλά από την ένταση με την οποία γίνονται.

Γι' αυτό υπάρχουν στιγμές αλησμόνητες, πράγματα ανεξήγητα και άτομα ασύγκριτα.

Κι εσύ μπορείς να γίνεις ευτυχισμένος σήμερα... αλλά και καθημερινά!!!

Απορία Προέδρου Παλαιοκήπου Λέσβου: Μωρή Βασιλική είσαι παντρεμένη ή συζείς;

Απορία Προέδρου Παλαιοκήπου Λέσβου: Μωρή Βασιλική είσαι παντρεμένη ή συζείς;

Κι εκεί που λες ότι όλα τα έχεις δει σ αυτό το ευλογημένο νησί... σκάει μύτη το απίθανο!

Ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Παλαιόκηπου Γέρας Λέσβου κ. Παναγιώτης Χατζηνικολάου δεν είναι ένας συνηθισμένος Πρόεδρος...

Το ενδιαφέρον που δείχνει για τους δημότες του Παλαιοκήπου δεν περιορίζεται μόνο στα καθημερινά ζητήματα ( ύδρευση, καθαριότητα, δημοτικός φωτισμός , αγροτικό δίκτυο κτλ).

Ο Πρόεδρος του Παλαιοκήπου πρέπει να ξέρει τα πάντα για τους δημότες ... Κι όταν λέμε τα πάντα εννοούμε τα πάντα! Τίποτα δεν πρέπει να μείνει μυστικό από τον Πρόεδρο του Παλαιοκήπου!!!

Έτσι λοιπόν ο Πρόεδρος του Παλαιοκήπου θέλει να ξέρει αν η κα Βασιλική έχει παντρευτεί ή συζεί ;

Πως τόλμησε η κα Βασιλική να βάλει άντρα στο σπίτι της χωρίς να ενημερώσει τον Πρόεδρο;

Επειδή όμως ο Πρόεδρος του Παλαιοκήπου είμαι μεγαλόκαρδος δεν προχώρησε σε επίπληξη της κας Βασιλικής αλλά με επίσημο έγγραφο ζητάει να πληροφορηθεί αν έχει παντρευτεί ή συζεί!!!

Αυτός είναι Πρόεδρος!

Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Πρόεδρος θα ζητήσει και παραπάνω λεπτομέρειες για το κρεβάτι της κας Βασιλικής !!!

Το απίθανο έγγραφο αποκάλυψε ο ραδιοφωνικός σταθμός ΣΚΑΙ Αιγαίου του Γιάννη Παπούκα.

Ορθογραφίας καμώματα

Η ελληνική γλώσσα είναι μία από τις πιο δύσκολες γλώσσες που υπάρχουν στον κόσμο με ορθογραφία που είναι εξεζητημένη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλοί Έλληνες να μην γνωρίζουν καλά την ορθογραφία της ελληνικής γλώσσας και να είναι ανορθόγραφοι, κάτι το οποίο δεν είναι κακό δεδομένου της δυσκολίας στην ορθογραφία που υπάρχει. Το πρόβλημα συναντάται στους «έξυπνους» της ορθογραφίας που επειδή γνωρίζουν πως γράφεται το «πληροί» νομίζουν πως είναι ξεχωριστοί και διορθώνουν τους άλλους κοροϊδεύοντας.

Είναι πολύ πιο εύκολο στις μέρες μας να μορφωθεί κάποιος και να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο παρά να αποκτήσει Παιδεία. Αυτό συμβαίνει με τους εξυπνάκηδες

Για να πετάξει ο Νεοσσός

Πολλές φορές οι άνθρωποι θέλουν να ορίσουν ή να περιγράψουν κάτι αλλά δεν βρίσκουν τις κατάλληλες λέξεις. Μια αλληγορία μπορεί να περιγράψει παραστατικά οτιδήποτε θελήσει κάποιος. Η αλληγορία είναι μια μικρή ιστορία στην οποία δεν έχουν σημασία τα πρόσωπα και η δράση είναι σχεδόν στατική. Ακόμα, περιέχει πολλούς συμβολισμούς, οι οποίοι έχουν σημασία που ορίζει ο συγγραφέας. Έτσι, ορίζεται ή περιγράφεται οποιαδήποτε έννοια επιλεγεί. Ο Χριστός μιλούσε με παραβολές.

Εισαγωγή

Η αλληγορία του Νεοσσού σε αυτή την ανάρτηση περιγράφει

Ἡ θεωρία τῆς ζεστῆς σοκολάτας!

Μερικοί ἀπόφοιτοι μιᾶς σχολῆς μέ καλές πλέον δουλειές συζητοῦσαν γιά τίς ζωές τους σέ μία γιορτή σχολικῆς ἐπανένωσης. Ἀποφάσισαν νά ἐπισκεφθοῦν τόν παλιό τους καθηγητή συνταξιοῦχο πλέον πού πάντοτε ἦταν πηγή ἔμπνευσης γι' αὐτούς.

Κατά τήν ἐπίσκεψη ἡ συζήτηση περιστράφηκε γύρω ἀπό τα΄παράπονά τους γιά τή δουλειά, τή ζωή καί τίς σχέσεις μέ τούς ἄλλους. Ὁ καθηγητής τούς ἔφερε ζεστή σοκολάτα

Είναι τυχεροί

Με αφορμή την λέξη Μπαλκονήσι που εμπνεύστηκε έτερος λεξιπλάστης Φεϊσμπουκάς φίλος αποφαίνομαι πως:

Είναι τυχεροί εκείνοι που δεν πήγανε διακοπές, διότι δεν χρειάζονται χρόνο προσαρμογής!!!

Τρύγος

Σε μια από τις σελίδες που επισκέπτομαι κάθε μέρα κατά την περιπλάνηση μου στο διαδίκτυο, «στα νέα ελληνικά σερφάρισμα», είναι η Βήμα ορθοδοξίας. Εκεί εντόπισα ένα κείμενο μικρό για το τρύγο και τις συμβουλή του παππού, το οποίο μεταφέρω εδώ αυτούσιο.

Η ΣΟΦΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ

π. Λίβυος

Τα καλοκαίρια πηγαίναμε οικογενειακώς στο χωριό, να τρυγήσουμε τα αμπέλια του παππού. Ο πατέρας η μάνα και τα δυο μου αδέλφια. Ο παππούς πάντα μας έδινε μια αρχική συμβουλή:

 «θα κόβεται τα σταφύλια και δεν θα κοιτάτε ποτέ το τέλος του αμπελιού. Θα κοιτάτε μονάχα την κουρμούλα που κόβεται, διαφορετικά θα απογοητευθείτε». Αυτή την απλή αλλά γεμάτη σοφία συμβουλή του παππού, την χρειάστηκα πολλές φορές στην ζωή μου. Γιατί κατάλαβα ότι κι η ζωή είναι ένα αμπέλι, που δεν χρειάζεται να κοιτάς το μέλλον, αλλά το τώρα, το εδώ, το σήμερα. Να κάνεις βήματα και να προχωράς όπως είσαι, κι ας μην είσαι τέλειος. Να περπατάς, βήμα βήμα,όσο και όπως μπορείς. Να μην σκέφτεσαι, ούτε να αναλύεις, πόσα χιλιόμετρα χρειάζεται να περπατήσεις, μα το ένα βήμα που πρέπει να κάνεις… Μοναχα έτσι θα φτάσεις στον τερματισμό, όταν τον ξεχάσεις και ζήσεις την διαδρομή...

Τα γραφόμενα με βάλανε σε σκέψεις και σε συνδυασμό με το γεγονός πως εχθές κλήθηκα να σαραντίσω ένα  βρέφος, παρομοίασα την ζωή του ανθρώπου με το αμπέλι. Ένα ωραίο νεαρό ζευγάρι με το βλαστάρι στα χέρια είναι από τις πιο θελκτικές εικόνες που συναντάει κανείς στο διάβα της ζωής του. Ζήτησα να το πάρω στα χέρια για να κάνω τον εκκλησιασμό του, και η μάνα μου το έδωσε με την προτροπή «πρόσεχε το κεφαλάκι του» χαμογέλασα αυθόρμητα, προφανώς ήταν τι πρώτο της παιδί και πρόσεξα το κεφαλάκι του. Μετά την απόλυση ανταλλάξαμε δύο κουβέντες για ευχές και είπα:

-Ξέρεις πόσα κεφαλάκια πρόσεξα; Πόσα παιδάκια περάσαν από αυτά τα χέρια και πόσα με κατούρησαν;

Με την αίσθηση ακόμα του βρέφους βγήκα στην αυλή και προσγειώθηκα απότομα. Είδα έναν εργάτη να κουβαλάει κοπριά με το καρότσι. Το πρόσωπο του ηλιοκαμένο και αυλακωμένο από τις ρυτίδες, το βήμα του σταθερό και τα χείλη του σφραγισμένα. Δουλεύει τέτοια ώρα για να αυξήσει το εισόδημα του αφού  η πρωινή δουλειά δεν επαρκεί.

Από την κορμούλα  έπεσα στο παλιάμπελο, δεν κοιτάχτηκα στον καθρέπτη για  να μην δω και το ρημάμπελο και απογοητεύω τελείως.

Ένα αμπέλι λοιπόν η ζωή μας που κάποιος άλλος μας εμφύτεψε και πρέπει να το διαχειριστούμε. Ανάλογα με την καλλιέργεια είναι και το αποτέλεσμα του τρύγου. Αν το σκάψουμε, αν το κορφολογήσουμε, αν το λιπάνουμε,  αν, αν, αν. Και αν το παρατήσουμε στην τύχη του; Θα τρυγούμε κάθε χρόνο και λιγότερα μέχρι να ξεραθεί τελείως.