Για σένα που με αποκάλεσες Γέροντα...

Δεν είμαι ευτυχώς τόσο πολύ ασυνείδητος ώστε να μην αντιλαμβάνομαι ότι απέχω πολύ από το επίπεδο του αληθινού Γέροντα. Ούτε την εσωτερική γαλήνη και ηρεμία έχω κατακτήσει και τώρα μόλις αρχίζω αμυδρά να αντιλαμβάνομαι το μεγάλο χάσμα μεταξύ θεωρίας και πράξης και την αδυναμία της σάρκας και του νου ν’ ακολουθήσουν τις προσταγές της ψυχής. Δάσκαλε που δίδασκες λοιπόν!

Είναι σημαντικό όμως ότι αναγνώρισα και αποδέχτηκα ολοκληρωτικά αυτή την αδυναμία. Μ’ αυτό τον τρόπο ελαχιστοποίησα τις εσωτερικές μου εντάσεις. Αυτή είναι η μόνη πρόοδος που πραγματοποίησα. Και ίσως να είναι η αρχή της μετανοίας μου. Χείριστο ελάττωμα η υποκρισία και η ψευτιά απέναντι στον εαυτό μας γιατί μας εμποδίζει να βελτιωθούμε.

Μια γερή δόση συμπόνιας

Θα σας διηγηθώ μια αληθινή ιστορία για τη συμπόνια. Μια γνωστή μου μητέρα χωρίς σύντροφο, που έχει μεγάλες οικονομικές δυσκολίες, περνούσε μια πολύ δύσκολη εβδομάδα. Είχε κλειδώσει τα κλειδιά της μέσα στο αυτοκίνητο, είχε μάθει πως η μικρή της χρειαζόταν σιδεράκια, είχε ξεχάσει μια σημαντική επαγγελματική συνάντηση και, σαν επιστέγασμα, η μεγάλη της κόρη είχε ρίξει κέτσαπ στον ολοκαίνουργο καναπέ. Ε, αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Άρχισε να ουρλιάζει και να μαλώνει τις κόρες της.

Γύρνα σπίτι !

Σε μια μικρή πόλη της πατρίδας μας, ένας άντρας που τον λέγαν Αριστείδη καυγάδισε άσχημα ένα πρωί με το μικρό του γιο, τον Γιώργη. Όταν έφτασε στο σπίτι του αργότερα, την ίδια μέρα, ο Αριστείδης ανακάλυψε πως ο Γιώργης είχε φύγει από το σπίτι. Μετανιωμένος, ο Αριστείδης έψαξε μέσα στην ψυχή του και συνειδητοποίησε πως ο γιος του ήταν πιο σημαντικός γι’ αυτόν από οτιδήποτε άλλο.

Πήγε λοιπόν σε ένα μεγάλο μπακάλικο, στο κέντρο της μικρής τους πόλης, και τοποθέτησε μια μεγάλη πινακίδα που έγραφε: «Γιώργη, γύρνα στο σπίτι. Σ’ αγαπώ. Συνάντησέ με εδώ αύριο το πρωί».

Ο Γέροντας Ανδρέας της Σάμου

Ο λαοφιλής και ταπεινός παπά-Ανδρέας είναι εκατό χρονών παρά ένα. 

Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ

 «Τι εννοείς τι απομένει; Απομένω εγώ!»

Οι φιλόσοφοι το λένε αυτό για χρόνια: «Δεν έχεις τίποτε άλλο εκτός από τον εαυτό σου. Γίνε λοιπόν ο πιο όμορφος, ο πιο τρυφερός, συναρπαστικός άνθρωπος του κόσμου. Έτσι θα επιζήσεις πάντα». Θυμόσαστε τη Μήδεια στην αρχαία τραγωδία; Θυμόσαστε το σημείο όπου όλα έχουν χαθεί και της λέει ο χορός: «Τι απομένει, Μήδεια; Όλα γκρεμίστηκαν, όλα χάθηκαν». Και η Μήδεια απαντάει: «Τι απομένει; Εγώ». Αυτή είναι απάντηση!

Για τις Σπουδές: Ένα δοκίμιο (Francis Bacon 1561-1626 μΧ.)

Οι σπουδές προσφέρουν ευχαρίστηση, χάρη και ικανότητες. Η ευχαρίστηση γίνεται αισθητή κυρίως στη μοναξιά και την απομόνωση· η χάρη, στη συζήτηση με τους άλλους· και οι ικανότητες, στην κρίση και την διεκπεραίωση των υποθέσεων. Διότι άνθρωποι που οι γνώσεις τους προέρχονται μόνον από την πείρα, μπορούν να είναι καλά εκτελεστικά όργανα, και ίσως ικανοί να κρίνουν τα επιμέρους, ένα ένα· αλλά η συνολική καθοδήγηση, και τα σχέδια και ο συντονισμός των υποθέσεων είναι καλύτερα να αναλαμβάνονται από εκείνους που είναι μορφωμένοι.

Ταπεινότητα. Πότε ένας άνθρωπος είναι ταπεινός;

Κάποτε υπήρχε μία κυρία που δεν δεχόταν κομπλιμέντα. Όταν της λέγανε: «Το φόρεμά σου είναι θαυμάσιο» η σταθερή της απάντηση είναι: «Όχι και τόσο. Είναι παλιό». Όταν της λένε πόσο έξυπνη είναι, απαντά: «Όχι, είμαι χαζή». Όταν την ρώτησε κάποιος γιατί απαντά με αυτόν τον τρόπο αποκρίθηκε πως από πολύ μικρή ηλικία είχε διδαχθεί τη σημασία της ταπεινότητας, μια πολύ ανώτερη αξία για την οικογένειά της, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να δεχθεί καμία φιλοφρόνηση.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να γίνει ένας βασικός διαχωρισμός ανάμεσα στην ταπεινότητα και στη χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Πώς θα κάνετε τα παιδιά να σας σέβονται

Πολλές φορές οι γονείς ξεχνούν ότι τα παιδιά δεν γεννιούνται με κάποια έμφυτη ικανότητα σεβασμού για τους άλλους. Και, παρόλο που κάθε παιδί έχει ξεχωριστή προσωπικότητα, όλα τα παιδιά πρέπει να μάθουν την έννοια του σεβασμού. Από την στιγμή που γεννιούνται τα παιδιά μαθαίνουν να χειραγωγούν τον κόσμο γύρω τους για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους –αυτό είναι στην φύση τους. Δουλειά των γονιών, όμως, είναι να τα διδάξουν να το κάνουν αυτό με τρόπους που να αποπνέουν σεβασμό.

Άνθρωπος του Θεού δεν δηλώνεις αλλά φαίνεσαι… π. Λίβυος

Άνθρωπος του Θεού δεν δηλώνεις αλλά φαίνεσαι. Έχουμε κουραστεί από τους δήθεν. Από αυτούς που αυτοπροβάλλονται έστω και «ταπεινώ τω τρόπω». Αυτούς που πίσω από το χαμόγελο κρύβουν ακονισμένα για κατάκριση και «ιερές» μάχες δόντια.

Ένα κομμάτι σοκολάτα…

Μπήκε ο Αύγουστος σήμερα ο κατ’ εξοχήν μήνας της Παναγίας. Στα αιγαιοπελαγίτικα νησιά δεν λένε «καλό μήνα» αλλά «καλή Παναγιά». Είναι ο μήνας που οι περισσότεροι εργαζόμενοι παίρνουν την άδεια τους και όσοι μπορούν επισκέπτονται τους γονείς τους στα νησιά και τα χωριά. Τα παιδάκια κοντά στον παππού και την γιαγιά ακούνε ιστορίες και παραμύθια. Μία παραλλαγή της παρακάτω ιστορίας είχα ακούσει και εγώ στην Σάμο, την βρήκα αναρτημένη σε εκκλησιαστικό διαδικτυακό τόπο και επειδή αναφέρεται στην παραδοσιακή Ελληνική οικογένεια, σκέφτηκα να την μοιραστώ μαζί σας.