Ο εθελοντισμός ωφελεί την υγεία!

Οι άνθρωποι που μετά τα 40 τους αφιερώνουν ένα μέρος του χρόνου τους σε κάθε είδους εθελοντικές και κοινωνικές δράσεις, έχουν γενικά καλύτερη ψυχική υγεία και συναισθηματική ευεξία.

Διαπιστώνουμε ότι οι γυναίκες εμπλέκονται με τον εθελοντισμό συχνότερα από τους άνδρες και οι ηλικιωμένοι περισσότερο από τους νεότερους.

Άσχετα με την ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο, την οικογενειακή κατάστασή τους ή το εισόδημά τους, όσοι κάνουν εθελοντισμό, έχουν μεγαλύτερη ψυχική/συναισθηματική ικανοποίηση σε σχέση με τους συνομηλίκους τους που δεν κάνουν κάτι ανάλογο.

Μαμά γερνάω. Και γίνομαι ίδια…Αργυρώ Μποζώνη

Τα χάζευα τα χέρια της μάνας μου πάντα. Ήταν ωραία, πολύ γυναικεία χέρια όπως τα έλεγαν κάποτε, με μια μπουλ ωραία χρυσή βέρα. Τίποτα άλλο δε φορούσε. Τίποτα.

Καθάριζα πατάτες και ξαφνικά κοίταξα τα χέρια μου και κοκάλωσα. Είχα βάλει ένα λεκανάκι με νερό, δίπλα ένα πιατάκι που έβαζα τα φλούδια και ο νεροχύτης έγινε ο μαρμάρινος στο πατρικό μου και εγώ η μάνα μου.

Και ύστερα κάθισα αποκαμωμένη στην καρέκλα. Με έβλεπα να βάζω τα κλειδιά δίπλα στην πόρτα, σε ένα τασάκι που δε χρησιμοποιώ ποτέ, να φοράω το καλσόν μου, το κραγιόν μου, να ισιώνω την άκρη του κρεβατιού, να διπλώνω το σεντόνι πριν το απλώσω, να χαϊδεύω ένα κέντημα, να ακουμπάω με όλη την παλάμη στη σελίδα της εφημερίδας.

Μια βόλτα με τον πατέρα μου

Θα ήθελα να ήταν δικό μου το κείμενο, αλλά δεν είναι το αντέγραψα γιατί μου άρεσε και το αφιέρωσα στον Αβραάμ που έτσι θα εκφραζόταν για τον πατέρα του τον ΜπάρμπαΣάββα.

Πατέρας με τον γιο του

Πολλά χρονιά πριν, όταν οι γειτονιές μύριζαν βασιλικό και δυόσμο, όταν τις Κυριακές μετά την εκκλησία σε περίμενε το Κυριακάτικο τραπέζι, τότε που οι φωνές των παιδιών ήταν χαρούμενες ακόμη, τότε που όλα ήταν διαφορετικά, τα χρώματα, οι μυρωδιές, η οικογένεια, οι άνθρωποι…

Όσα λένε τα μάτια, δεν θα στα πει ποτέ το στόμα!

Αν σήμερα ερχόσουν και με ρωτούσες ποια αίσθηση μας θεωρώ την ισχυρότερη, θα σου’ λεγα μονομιάς την όραση.

Η μυρωδιά, η γεύση, η ακοή, ακόμα και η αφή είναι όλες σημαντικές όμως λείπει σε όλες κάτι. Τους λείπει η αμεσότητα. Και μόνο τα μάτια, λες και φτιάχτηκαν γι’ αυτό, έχουν βαλθεί να σχηματίζουν χρωστούμενους πόθους και λειψά πάθη σ’ ένα μόνο βλέμμα.

Ωραίος διάλογος οι ματιές. Χιλιάδες λέξεις και νοήματα συμπυκνωμένα. Κάθε ανέκφραστο που ψάχνει απ’ όλο το κορμί σου να βρει διέξοδο κι όλο κάπου μπλοκάρει, σαν να βρίσκει μία μικρή χαραμάδα στα μάτια σου και ξεχύνεται κυνηγημένο.

Τα πιο σημαντικά πράγματα δεν είναι πράγματα Χριστίνα Βαμβακίδου

Σήμερα θα σας πάω πολλά χρόνια πίσω, στα εφηβικά μου χρόνια, στην Καβάλα, στην πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Ήταν Αύγουστος του ’85 και εμείς είμασταν παιδιά που πηγαίναμε σχολείο και περνούσαμε ένα ακόμα αργόσυρτο καλοκαίρι μαζί με τους γονείς μας. Κανείς δεν φανταζόταν τι δραματικές σκηνές θα ζούσαμε μια αυγουστιάτικη νύχτα εκείνου του καλοκαιριού. Αλλά έτσι γίνεται πάντα, ξαφνικά και απροειδοποίητα, η ζωή σου δίνει μαθήματα για να βάλεις τα πράγματα στη σωστή προοπτική.

Πρόσεξε πως θα μεταφράσεις τα σημάδια

Την εβδομάδα που πέρασε σε μια τηλεφωνική συνδιάλεξη δέχθηκα την εξής επίπληξη, (Εσύ δεν έκανες παιδιά να ξέρεις), και προσβλήθηκα. Το άφησα ασχολίαστο, όμως με βασάνισε λίγο και αναρωτιόμουν πόσο να είναι άραγε το δίκιο της Κυρίας που ξεστόμισε μια κουβέντα που σε καμία περίπτωση δεν ήθελε να με προσβάλει. Δικαίωση ήθελε κι εγώ δεν συμφωνούσα.

Πολλά χρόνια ασχολούμαι με παιδιά κάθε ηλικίας και δοξάζω τον Θεό που πάντοτε μου δίνει ευκαιρίες να είμαι χρήσιμος ακόμα, αλλά και να αντλώ ζωή και αισιοδοξία από τα καθαρά και άδολα παιδάκια.

Πεντηκοστή σήμερα και «Πνεύματος επιδημία» μετά το μεσημεριανό ύπνο βρήκα την απάντηση στην ιστορία που θα διαβάστε παρακάτω.

Τα γνωρίσματα της Αγίας Ελληνικής Οικογένειας του Γιώργου Κόκουβα

 Μεγαλώσατε σε ελληνική οικογένεια; Τότε σίγουρα θα αναγνωρίσετε… στο πετσί σας τις παρακάτω εμπειρίες με τις οποίες όλοι λίγο-πολύ ενηλικιωθήκαμε.

Κάποια στιγμή, πριν από 21 χρόνια, ο ΟΗΕ αποφάσισε να γιορτάσει τον θεσμό της οικογένειας, καθιερώνοντας τη Διεθνή Ημέρα Οικογένειας κάθε χρόνο στις 15 Μαΐου. Ο ετήσιος αυτός εορτασμός «αντανακλά τη σπουδαιότητα που αποδίδει η διεθνής κοινότητα στην οικογένεια ως βασικό κύτταρο της κοινωνίας».

Πάει κι αυτό το παραδοσιακό πανηγύρι

Πολύς λόγος έγινε με την κηδεία του τελευταίου σημαντικού πολιτικού μια γενιάς που έφυγε, αν τα παιδιά του και τα εγγόνια του ξέραν να κάνουν το Σταυρό τους σωστά μπροστά στο φέρετρο ή το κάνανε καθολικά και ένα σωρό άλλες και ένα σωρό φαφλατολογίες απλά για να γίνεται λόγος. Το χειρότερο δεν το βλέπει κανείς; Κι αν κάποιοι το βλέπουν και κτυπούν το καμπανάκι ποιος ακούει και ποιος συμμορφώνεται; Δεν είναι τόσο ο εξισλαμισμός της Ευρώπης (ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ) όσο η μεγάλη προσπάθεια της αποχριστιανοποίησης της. Ήρθε δυστυχώς και απ’ ότι φαίνεται θα μείνει ο Αμερικάνικος τρόπος καθιέρωσης κάθε λογής εορτασμού  δίχως θρησκευτικό υπόβαθρο.

Ιερά Μονή Απεζανών από δορυφόρο

Στον κύκλο μέσα φαίνεται το κατάλυμα μου με τον κήπο του απο τον δορυφόρο

Αγράμματος κι αμόρφωτος

Η παιδεία δε φαίνεται στις γνώσεις αλλά στη συμπεριφορά.

Μεγάλωσε, λένε, όλα τα αδέλφια του. Τέσσερα στον αριθμό κι ένας εκείνος, πέντε παρακαλώ. Έζησε πόλεμο, κακουχίες, πείνασε, αγάπησε, παντρεύτηκε κι έκανε τέσσερα παιδιά. Οι μεγαλύτερες αγάπες της ζωής του. Αν τον έβλεπες, ποτέ σου δε θα φανταζόσουν τι είχε περάσει. Ευθυτενής, καμαρωτό περπάτημα, ψάθινο καπελάκι, χαμόγελο στα μάτια και καραμέλες στην τσέπη.

Ποτέ δεν τον άκουσα να υψώνει τον τόνο της φωνής του. Όταν τον έπνιγε το δίκιο, γούρλωνε τα μάτια για να καταλάβεις πως έχει νεύρα. Μέχρι εκεί.